برده ( از جمله در ص 37 و 46 و 242 ) و چنين مىنمايد كه از شرح تعرّف گرفته يا تحت تأثير عبارات آن واقع شده . در شرح تعرّف نيز عباراتى نظير « و القصّة معروفة بطولها » « و الكلام فيها به طول » در ص 93 و 192 و 179 ج 2 آمده است . همچنين در التّوسّل ص 234 و اين اصطلاحى است كه نويسنده يا سخنران هنگام ايراد مطلبى به كار مىبرد . آنگاه كه به داستانى مىرسد كه بيان آن محتاج شرح بسيار است و مىخواهد از آن بگذرد و به مطلب ديگرى كه مقصود اصلى است بپردازد . نظير آن است در فارسى عبارات « و اين قصّه دراز است » « و آن خود داستانى ديگر است » - و « اين سخن بگذار تا وقت دگر » و « حافظ اين قصّه دراز است به قرآن كه مپرس » . در جواهر السّنيّة ص 50 نظير آنها « و الحديث طويل » آمده .
( 41 / 4 ) - بزرگان در تأويل تا اواخر ص 40 ( حكايت امام فخر رازى ) مطالب مأخوذ از شرح تعرّفست و در آخر صفحه حكايت بايزيد در شرح تعرّف ج 2 ص 97 منقول است و شيخ عطّار آن را در منطق الطّير ص 158 به نظم آورده و نيز در تذكرة الاولياء ضمن شرح حال بايزيد آمده كه پيداست مأخذ مؤلّف ما همان شرح تعرّف مىباشد .
( 42 / 1 ) - جوشن صورت . . . ر . ك . ديوان خاقانى ص 1 .
( 42 / 5 ) - قال رجل للنورى . . . مراد ابوا الحسين احمد بن محمّد نورى است ( ف 295 ه ) كه در بغداد متولّد شد و از اقران جنيد بود و زبانى خوش و بيانى دلكش داشت .
و اين سخن كه از قول او نقل شده در ج 2 ص 100 شرح تعرّف و تذكرة الاولياء ص 39 نيز آمده . در تعليقات حديقه ص 89 پس از نقل عبارت ، اين بيت سنائى را اشاره بدان مىداند :
به دليلىّ عقل ره نبرى * خيره چون ديگران مكن تو خرى
( 42 / 9 ) - تو به دو بشناس . . . اين اشعار از منطق الطّير عطّار است ص 10 و 11 ولى بيت آخر ( عقل اگر . . . ) در هيچ يك از نسخههاى منقّح منطق الطّير ، تصحيح دكتر مشكور و دكتر گوهرين به نظر نرسيد . « * »
( 42 / 19 ) - امام فخر رازى - ابو عبد اللّه فخر الدّين محمّد بن عمر رازى مشهور به امام
هامش
* در ص 154 جواهر الاسرار اين شعر را از قول مولوى نقل كرده ولى در مثنوى هم ديده نشد .