فرو فرستادن آن كتابست از خداى غالب دانا ( 2 )
آمرزندهء گناه و پذيرندهء توبه سخت عقوبت است صاحب نعمت نيست الهى جز او بسوى اوست مرجع مجادله نميكند ( 3 )
در آيتهاى خدا مگر آنان كه كافر شدند پس نبايد كه فريب دهد ترا كرديد نشان در شهرها ( 4 )
تكذيب كردند پيش از ايشان قوم نوح و طوايف دشمن از بعد ايشان و قصد كردند هر امتى برسولشان كه بگيرند او را و مجادله كردند بباطل تا ناچيز كنند به آن حق را پس گرفتيم ايشان را پس چگونه بود عقوبت من ( 5 )
و همچنين لازم شد سخن پروردگار تو بر آنان كه كافر شدند كه ايشانند اهل آتش ( 6 )
بعدبسم اللَّه رحمن الرحيم * آمديم اندر بيان حا و ميم
حا مشير آمد به حق محتجب * در حجاب مصطفى منتجب
مظهر حق بالحقيقة احمد است * ظاهر از اين مظهر اصل سرمد است
هست بفرستادن قرآن ز حق * غالب و دانا بكل ما خلق
ذنب آمرزنده و توبهپذير * در عقوبت دير گير و سختگير
صاحب طول اعنى او در مكرمت * نعمتش ممتد بود از هر جهت
نيست معبودى بصدق و حق جز او * بازگشت جمله بر وى موبمو
اندر آيات خدا نارد جدال * جز كسى كو نگرود بر ذو الجلال
پس تو را ندهد فريب اى ممتحن * گردش كنار در شام و يمن
كثرت اموال و ثروتهاى بيش * عيش و نوش و ملك و مكنتهاى بيش
گر چه مهلت دادهام بر آن گروه * با وجود شرك و طغيان از وجوه
پيش از ايشان قوم نوح از وى بجد * بودشان تكذيب و در آن مستعد
بعد از ايشان هم گروهى شور بخت * بودشان از انبيا انكار سخت
هر گروهى قصد كردند از حسد * بر رسول خود كه گيرندش ببد
آمدندى با رسولان در جدال * حق بباطل تا بپوشند از ضلال
از خصومت تا كه حق باطل كنند * با اباطيل امر حق زايل كنند
پس گرفتيم آن گره را بر عذاب * بين چگونه بوده ايشان را عقاب
هم چنان كه شد عقوبات و نقم * حتم و واجب پيش از اينها بر امم
گشته واجب حكم آن پروردگار * مشركان را انّهم اصحاب نار
آن كسانى كه به حق كافر شدند * جاحد آيات حق يكسر شدند
[ سوره غافر ( 40 ) : آيات 7 تا 11 ]
الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَ مَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَ عِلْماً فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تابُوا وَ اتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَ قِهِمْ عَذابَ الْجَحِيمِ ( 7 ) رَبَّنا وَ أَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ وَ مَنْ صَلَحَ مِنْ آبائِهِمْ وَ أَزْواجِهِمْ وَ ذُرِّيَّاتِهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ( 8 ) وَ قِهِمُ السَّيِّئاتِ وَ مَنْ تَقِ السَّيِّئاتِ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُ وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ( 9 ) إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنادَوْنَ لَمَقْتُ اللَّهِ أَكْبَرُ مِنْ مَقْتِكُمْ أَنْفُسَكُمْ إِذْ تُدْعَوْنَ إِلَى الْإِيمانِ فَتَكْفُرُونَ ( 10 ) قالُوا رَبَّنا أَمَتَّنَا اثْنَتَيْنِ وَ أَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ فَاعْتَرَفْنا بِذُنُوبِنا فَهَلْ إِلى خُرُوجٍ مِنْ سَبِيلٍ ( 11 )
آنان كه بر ميدارند عرش را و آنان كه پيرامونشند تسبيح ميكنند بستايش پروردگارشان و ميگروند به آن و آمرزش ميطلبند از براى آنان كه گرويدند پروردگار ما گنجايش دادى همه چيز را از راه بخشش و دانش پس بيامرز مر آنان را كه توبه كردند و پيروى نمودند راه ترا و نگهدارشان از عذاب دوزخ ( 7 )
پروردگار ما و درآوردشان در بهشتهاى جاى اقامت دائمى كه وعده دادى ايشان را و آن را كه شايسته شد از پدرانشان و جفتهاشان و اولادشان بدرستى كه تو تويى غالب حكيم ( 8 )
و نگهدارشان از بديها و هر كه را نگهدارى از بديها در روز چنين پس بتحقيق بخشيدى او را و نيست آن كاميابى بزرگ ( 9 )
بدرستى كه آنان كه كافر شدند ندا كرده شوند كه هر آينه دشمنى كردن خدا بزرگتر است از دشمنى شما با خودهاتان هنگامى كه خوانده ميشديد بايمان پس شما نكرديد ( 10 )
گفتند پروردگار ما ميرانيدى ما را دو بار و زنده گردانيدى ما را دو بار پس اعتراف كرديم بگناهانمان پس آيا باشد بسوى بيرون آمدن هيچ راهى ( 11 )