[ سوره الزمر ( 39 ) : آيات 38 تا 42 ]
وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ قُلْ أَ فَرَأَيْتُمْ ما تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ أَرادَنِيَ اللَّهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ كاشِفاتُ ضُرِّهِ أَوْ أَرادَنِي بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكاتُ رَحْمَتِهِ قُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ عَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُونَ ( 38 ) قُلْ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى مَكانَتِكُمْ إِنِّي عامِلٌ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ( 39 ) مَنْ يَأْتِيهِ عَذابٌ يُخْزِيهِ وَ يَحِلُّ عَلَيْهِ عَذابٌ مُقِيمٌ ( 40 ) إِنَّا أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ لِلنَّاسِ بِالْحَقِّ فَمَنِ اهْتَدى فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ ضَلَّ فَإِنَّما يَضِلُّ عَلَيْها وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ ( 41 ) اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِها وَ الَّتِي لَمْ تَمُتْ فِي مَنامِها فَيُمْسِكُ الَّتِي قَضى عَلَيْهَا الْمَوْتَ وَ يُرْسِلُ الْأُخْرى إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ( 42 )
و اگر بپرسى از ايشان كه آفريد آسمانها و زمين را هر آينه خواهند گفت البته كه خداست بگو آيا پس خبر دهيد كه آنچه را ميخوانيد از غير خدا اگر خواست خداى به من ضررى آيا ايشانند دفعكننده ضررش يا خواست به من رحمتى آيا ايشانند نگاه دارندگان رحمتش بگو بس است مر خدا بر او توكل ميكنند توكل كنندگان ( 38 )
بگو اى گروه بكنيد بر تواناييتان بدرستى كه من كنندهام پس زود باشد كه بدانيد ( 39 )
كسى را كه آيدش عذابى كه خوار كند او را و فرود آيد بر او عذابى پاينده ( 40 )
بدرستى كه ما فرو فرستاديم بر تو آن كتاب را براى مردمان به حق پس كسى كه هدايت يافت پس باشد براى نفسش و كسى كه گمراه شد پس جز اين نيست كه گمراه مىشود بر آن و نيستى تو بر ايشان نگهبان ( 41 )
خدا قبض مىكند روحها را وقت مردنش و آنكه نمرده است در خوابش پس نگاه ميدارد آن را كه گذارش داد بر آن مرگ را و سر ميدهد و ميفرستد ديگرى را تا وقتى نام برده شده بدرستى كه در آن هر آينه آيتهاست براى گروهى كه فكر ميكنند ( 42 )
ور بپرسى مشركان مكه را * كه نمود اين خلقت ارض و سما
مىبگويند آن خداى ذو الجلال * اندر اين ره نيست حاجت بر سؤال
گو پس آيا آنچه را دون از خدا * مىبخوانيد از الهان خود شما
حق بخواهد گر زيانى بهر من * دفع آن آيا كنند ايشان بفن
ور بخواهد رحمتى دارند باز * اين بتان آن را ز من آيا بساز
كو بود كافى خدايم كه بر او * تكيه كرد اهل توكل بىعتو
گو كنيد آن را عمل اى قوم من * كه توانيد از خصومت وز فتن
عالمم من هم بجد در كار خويش * زود پس باشد كه دانيد اين ز پيش
آن كسى كايد بسوى او عذاب * محنت رسواكننده بىحساب
هم فرود آيد بر او رنجى مقيم * بعد رنج دنيوى اندر جحيم
زانكه نازل بر تو كرديم اين كتاب * بر هداى مردم از حق و صواب
بر هدايت هر كه پس زان برد پى * فائده آن هست بهر نفس وى
وانكه گمره گشت پس نبود جز اين * كه شد او گمره بنفس خود يقين
تو بر ايشان خود نگهبان نيستى * تا كه بر ايمانشان سخت ايستى
حق بگيرد نفسها را عين موت * هم بگيرد در منام از قبل فوت
پس نگهدارد نفوسى را كه آن * موت بر وى شد قضا در اينجهان
وانچه هست از زندگان بفرستد او * سوى ابدان باز پس بىگفتگو
تا بهنگام اجل كايد زمان * بر فناى مؤمنان و كافران
اندر اين باشد علاماتى دگر * بهر ارباب تفكر در نظر
[ سوره الزمر ( 39 ) : آيات 43 تا 52 ]
أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ شُفَعاءَ قُلْ أَ وَ لَوْ كانُوا لا يَمْلِكُونَ شَيْئاً وَ لا يَعْقِلُونَ ( 43 ) قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ( 44 ) وَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَ إِذا ذُكِرَ الَّذِينَ مِنْ دُونِهِ إِذا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ ( 45 ) قُلِ اللَّهُمَّ فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ عالِمَ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ أَنْتَ تَحْكُمُ بَيْنَ عِبادِكَ فِي ما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ ( 46 ) وَ لَوْ أَنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً وَ مِثْلَهُ مَعَهُ لافْتَدَوْا بِهِ مِنْ سُوءِ الْعَذابِ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ بَدا لَهُمْ مِنَ اللَّهِ ما لَمْ يَكُونُوا يَحْتَسِبُونَ ( 47 )
وَ بَدا لَهُمْ سَيِّئاتُ ما كَسَبُوا وَ حاقَ بِهِمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ ( 48 ) فَإِذا مَسَّ الْإِنْسانَ ضُرٌّ دَعانا ثُمَّ إِذا خَوَّلْناهُ نِعْمَةً مِنَّا قالَ إِنَّما أُوتِيتُهُ عَلى عِلْمٍ بَلْ هِيَ فِتْنَةٌ وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ ( 49 ) قَدْ قالَهَا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَما أَغْنى عَنْهُمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ ( 50 ) فَأَصابَهُمْ سَيِّئاتُ ما كَسَبُوا وَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْ هؤُلاءِ سَيُصِيبُهُمْ سَيِّئاتُ ما كَسَبُوا وَ ما هُمْ بِمُعْجِزِينَ ( 51 ) أَ وَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ( 52 )
آيا گرفتند از غير خدا شفيعان بگو آيا و اگر چه باشند كه مالك نميباشند چيزى را و نه فهمند ( 43 )
بگو مر خدا راست شفاعت همگى مر او راست پادشاهى آسمانها و زمين پس بسوى او برگردانيده ميشوند ( 44 )
و چون ذكر شود خدا تنها در هم شود دلهاى آنان كه ايمان نمىآورند بآخرت و چون ذكر كرده شوند آنان كه از غير اويند آن گاه ايشان شاد ميشوند ( 45 )