[ سوره العنكبوت ( 29 ) : آيات 16 تا 18 ]
وَ إِبْراهِيمَ إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اتَّقُوهُ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( 16 ) إِنَّما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْثاناً وَ تَخْلُقُونَ إِفْكاً إِنَّ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لا يَمْلِكُونَ لَكُمْ رِزْقاً فَابْتَغُوا عِنْدَ اللَّهِ الرِّزْقَ وَ اعْبُدُوهُ وَ اشْكُرُوا لَهُ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ( 17 ) وَ إِنْ تُكَذِّبُوا فَقَدْ كَذَّبَ أُمَمٌ مِنْ قَبْلِكُمْ وَ ما عَلَى الرَّسُولِ إِلاَّ الْبَلاغُ الْمُبِينُ ( 18 )
وَ إِبْراهِيمَ
و فرستاديم ابراهيم را بسوى قوم او
إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ
چون گفت مر قوم خود را كه
اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اتَّقُوهُ
عبادت كنيد خداى تعالى را و بترسيد از عذاب او
ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ
اين عبادت و تقوى بهتر است مر شما را از آن چيزى كه در آن ميباشيد
إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ
اگر باشيد شما كه بدانيد خير را از شر و نفع را از ضرر
إِنَّما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْثاناً
جز اين نيست كه عبادت ميكنيد بجز از خداى تعالى بتانى چند را
وَ تَخْلُقُونَ إِفْكاً
و مىبنديد و مىگوييد دروغى چند را در نام گذاشتن آنها بآلهه
إِنَّ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ
بدرستى كه آنانى كه عبادت ميكنيد شما به غير از خداى تعالى
لا يَمْلِكُونَ لَكُمْ رِزْقاً
مالك و قادر نيستند آن غير براى شما روزى دادن را
فَابْتَغُوا عِنْدَ اللَّهِ الرِّزْقَ
پس بجوئيد نزد خداى تعالى روزى خود را كه او مالك الملك و قادر است به روزى دادن . ايراد رزق در اول بطريق تنكير اشارت بر عموم آنست زيرا كه نكره در سياق نفى افاده عموم مىكند به اين معنى كه قادر نيستند آن بتان هيچ گونه روزى را و درين جا معرف بلام آورد تا اشارت باشد به آن رزق عام به اين معنى كه پس بجوئيد نزد خداى تعالى همه آن روزيها را كه از غير نمىتوانيد جست
وَ اعْبُدُوهُ وَ اشْكُرُوا لَهُ
و عبادت كنيد او را و شكر گوئيد مر او را زيرا كه شكر قيد نعمت عاجله و صيد نعمت آجله است
إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
بسوى