شترى عظيم الجثه از آن سنگ بيرون آورد .
قالَ
گفت صالح
هذِهِ ناقَةٌ
اينست شترى كه شما اقتراح آن نمودهايد
لَها شِرْبٌ وَ لَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ
او را نصيبى است از آن آب و مر شما را نيز نصيبى است در روز معين به اين معنى كه يك روز از آن آن شتر است و يك روز از آن شما
وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ
و مس مكنيد آن شتر را ببدى به اين معنى كه قصد كشتن و پى كردن آن مكنيد كه اگر چنين كنيد
فَيَأْخُذَكُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ
پس بگيرد شما را عذاب روز بزرگ و ايشان نصيحت پيغمبر خود را بسمع قبول تلقى ننمودند .
[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيات 157 تا 159 ]
فَعَقَرُوها فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ ( 157 ) فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ( 158 ) وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ( 159 )
فَعَقَرُوها
پس پى كردند آن ناقه را
فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ
أى فصاروا نادمين كه اصبح بمعنى صار باشد يعنى پس گرديدند وقت معاينهء عذاب پشيمان شونده از آن عمل ليكن ندامت درين وقت سودى بايشان نداشت
فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ
پس فرا گرفت ايشان را عذاب روز موعود . اگر چه عقر از يكى سر زده اما چون همه راضى به آن شدند و راضى به چيزى در حكم فاعل آنست لهذا حق تعالى « عقروها » را و آنچه در تلو آنست بصيغهء جمع آورد
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً
بدرستى كه درين مذكور هر آينه دليليست بر اينكه ظهور معجزهء مقترحه و انكار مقترحين موجب نزول عذابست با آنچه مذكور شد علامتى است بر قدرت كاملهء الهى
وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ
و نبودند بيشتر قوم ثمود ايمان آورندگان
وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
و بدرستى كه پروردگار تو هر آينه اوست غالب منتقم بر كفار ، مهربان بر أهل ايمان .
[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيات 160 تا 166 ]
كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ الْمُرْسَلِينَ ( 160 ) إِذْ قالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَ لا تَتَّقُونَ ( 161 ) إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ( 162 ) فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ ( 163 ) وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلاَّ عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ ( 164 )
أَ تَأْتُونَ الذُّكْرانَ مِنَ الْعالَمِينَ ( 165 ) وَ تَذَرُونَ ما خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْواجِكُمْ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ عادُونَ ( 166 )