باطل بىفايده
مَرُّوا كِراماً
بگذرند مانند گذشتن كريمان كه اصلا متوجه آن نشوند در مجمع البيان از حضرت ابى جعفر الباقر عليه السّلام روايت كرده كه اين بندگان جماعتىاند كه چون ارادهء ذكر فرج و عورت كسى نمايند آن را بطريق كنايت ظاهر سازند و بصريح نام آن را نگويند .
وَ الَّذِينَ إِذا ذُكِّرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ
و آنانند كه هر گاه پند داده شوند بآيتهاى پروردگار ايشان كه مراد از آن قرآن است
لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْها
بر روى در نيفتند بر آن آيات در وقت شنيدن آن
صُمًّا وَ عُمْياناً
در حالى كه كر و كور باشند بلكه بر روى در مىافتند در حالى كه شنوا و بينا باشند
وَ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا
و آنانند كه ميگويند پروردگار ما
هَبْ لَنا
به بخش ما را از فضل خود
مِنْ أَزْواجِنا
از زنان ما
وَ ذُرِّيَّاتِنا
و از فرزندان ما
قُرَّةَ أَعْيُنٍ
فرزندانى كه ديدن آنها باعث روشنايى ديدههاى ما شود
وَ اجْعَلْنا
و بگردان ما را للمتقين اماما و براى پرهيزكاران مقتدا و پيشوا .
در محاسن برقى از سليمان بن خالد نقل مىكند كه روزى من در كجاوه آخر آيات تبارك را تلاوت ميكردم تا به اينجا رسيدم كه «
وَ الَّذِينَ إِذا ذُكِّرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْها صُمًّا وَ عُمْياناً
» حضرت صادق عليه السّلام فرمود كه
« هذه فيكم اذا ذكرتم فضلنا لم تشكوا »
يعنى اين آيات در شأن شما يعنى در شأن شيعيان ما نازل شده زيرا كه هر گاه ذكر كنيد و ياد آريد شما فضل ما را يقين كنيد به آن و شك نه نمائيد در آن بنا بر اين مراد از آيات ائمهء معصومين عليهم السلام خواهند بود پس سليمان بن خالد گويد كه چون به اين آيت رسيدم كه «
وَ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنا
» تا آخر سوره حضرت فرمود كه اين آيات در حق ما نازل گرديده بنا برين «
وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِينَ إِماماً
» كلام ائمهء هدى عليهم السلام است كه مىگويد بگردان ما را امام متقيان نه امام ظالمان على بن ابراهيم آورده كه آيت «
وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِينَ إِماماً
» چون نزد حضرت صادق عليه السّلام خوانده شد حضرت فرمود كه امر عظيمى از حق تعالى سؤال كردهايد كه شما را امام