حضرت امير المؤمنين عليه السلام آمده گفت : آيه «
وَ الطَّيْرُ صَافَّاتٍ كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلاتَهُ وَ تَسْبِيحَهُ
» مرا به شك انداخته كه چون مىشود كه مرغ علم بصلاة و تسبيح خود داشته باشد ؟ حضرت جواب او به اين مضمون داد كه حق سبحانه و تعالى فرشتگان خود را بصور مختلفه و باشباح متعدده خلق كرده از جمله فرشتهاى را به صورت خروسى سفيد خلق كرده كه چنگالهاى آن در زمين هفتم و تاج آن در عرش است و مر آن را دو بالست بالى در مشرق و بالى در مغرب و آن بالى كه در مشرقست از برفست و آنكه در جانب مغربست از آتش است و چون وقت نماز برسد ميل ميدهد احد بال خود را ببال ديگر و بالها را به يكديگر مىزند چنانچه در زمين خروسان بالها را به يكديگر ميزنند و آن بال كه از برفست بال آتشين را خاموش نميسازد و بال آتشين بالى را كه از برفست نميگدازاند و بآواز بلند ميگويد كه « اشهد ان لا إله الا اللَّه وحده لا شريك له و اشهد ان محمدا سيد النبيين و ان وصيه سيد الوصيين و ان اللَّه سبوح قدوس رب الملائكة و الروح » پس خروسان زمين در منازل خود بال بر بال زنند و آنچه از خروس تحت عرش شنوند همان را در جواب او تكرار نمايند و اينست معنى قول خداى تعالى كه فرموده «
وَ الطَّيْرُ صَافَّاتٍ كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلاتَهُ وَ تَسْبِيحَهُ
» بنا بر اين معنى «
كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلاتَهُ وَ تَسْبِيحَهُ
» اينست كه خروسانى كه در زمين ميباشند ميدانند از آواز خروس عرشى دعا و تسبيح خود را . و در من لا يحضره الفقيه از حضرت ابى جعفر الباقر عليه السلام روايت كرده كه ذكر فرشتهاى كه به صورت خروسى سفيد مخلوق شده اينست : سبحان اللَّه ، سبحان اللَّه ، سبحان اللَّه ليس كمثله شىء ، و بعد ازين گفته كه و روى ان فيه نزلت «
وَ الطَّيْرُ صَافَّاتٍ كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلاتَهُ وَ تَسْبِيحَهُ
» از حضرت صادق عليه السّلام مرويست كه
« ما من طير يصاد فى بر و لا بحر و لا يصاد شيء من الوحش الا بتضييعه التسبيح »
يعنى نيست هيچ مرغى كه صيد كرده شود در بر و نه در بحر و صيد كرده نميشود هيچ حيوان وحشى مگر بتضييع آنها تسبيح