تدبر كنند و بحليهء ايمان درآيند
وَ هُوَ الْعَزِيزُ
و اوست غالب در حكم خود
الْحَكِيمُ
دانا بحقايق امور كه اضلال و هدايت را موافق مصلحت و حكمت كند .
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى
و هر آينه فرستاديم ما موسى را
بِآياتِنا
با معجزات و دلايل ظاهره مانند عصا و يد بيضا
أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَكَ
بتقدير « قلنا أن اخرج قومك » است زيرا كه ارسال لازم دارد قول را ، يعنى ارسال كرديم موسى را حالكونى كه گفتيم به او كه بيرون آر قوم خود را كه بنى اسرائيلاند
مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ
از تاريكيهاى كفر و ضلالت بسوى ايمان و هدايت
وَ ذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ
و بخاطر قوم خود بياور پند ده ايشان را بروزهاى خداى تعالى يعنى بوقايع و حوادث كه خداى تعالى بر امم سابقه نازل گردانيده تا از آن پند گيرند و از معاصى اجتناب نمايند و در حديث حضرت صادق عليه السّلام است كه مراد از « ايام اللَّه » نعمتهاى خداى تعالى است و بلاى خداى تعالى مثلات اوست يعنى عقوباتست كه او نازل مىكند و در كتاب خصال از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام روايت كرده كه مراد از «
ايام اللَّه يوم يقوم القائم و يوم الكره و يوم القيامة
است و در تفسير على بن ابراهيم بدل يوم الكره « يوم الموت » است
إِنَّ فِي ذلِكَ
بدرستى كه در دين تذكير
لَآياتٍ
هر آينه دلالتهاست بقدرت كاملهء الهى
لِكُلِّ صَبَّارٍ
مر هر صبر كننده در بلا را
شَكُورٍ
شكر كنندهء نعما را يعنى درين تذكير تنبيهاتست مر اهل ايمان را در جميع اوقات زيرا كه مؤمنين يا در حالت محنت و بليتاند يا در حالت نعمت و عطيت در حال اول صبورند و در حال ثانى شكور و تخصيص صابر و شاكر به جهت آن است كه تا اشارت باشد بر اينكه انتفاع به اين تذكير مرين جماعت راست نه غير ايشان را .
وَ إِذْ قالَ مُوسى لِقَوْمِهِ
و ياد كن اى محمد آن را كه گفت موسى مر قوم بنى اسرائيل را :
اذْكُرُوا
ياد كنيد
نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ
نعمتهاى خداى تعالى را كه انعام كرده بر شما
إِذْ أَنْجاكُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ
وقتى كه نجات داد شما را از قوم فرعون
يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذابِ
حالكونى كه اين آل فرعون ميچشانيدند شما را مرارت عذاب