أُولئِكَ
آن گروه موصوف بصفات مذكوره
لَهُمْ عُقْبَى الدَّارِ
مر ايشانراست سرانجام نيكو در آن سراى كه مراد از آن جنت است يا مر ايشانراست سرانجام نيك در دار دنيا كه مراد از آن نيز جنت است . بنا برين تفسير كه موصولات صفت « اولوا الالباب » واقع شدهاند «
أُولئِكَ لَهُمْ عُقْبَى الدَّارِ
» كلام مستأنف است در بيان آنچه موصوفين به اين صفات مستوجب آنند و محتمل است كه موصولات صفت نباشد بلكه مبتدا باشند « و
أُولئِكَ لَهُمْ عُقْبَى الدَّارِ
» خبر آنها باشد و صاحب جوامع الجامع اين وجه را اوجه ميداند و بنا برين معنى آيه چنين است كه آنان كه وفا بعهد ننموده و آنان كه صلهء رحم بجا آوردند و ترسيدند از خداى تعالى و از بدى روز حساب و آنان كه صبر بر بلاها كردند بمحض طلب رضاى الهى و اقامت نماز نمودند و انفاق كردند بر مستحقين پنهان و آشكار و بأعمال حسنه دفع سيئات نمودند اين گروه موصوفه مر ايشانراست عاقبت نيك اين سراى دنيا و يا عاقبت نيك آن سرا .
جَنَّاتُ عَدْنٍ
بدل « عقبى الدار » است و « عدن » بمعنى اقامت يعنى عقبى الدار بهشتهاى با اقامت است كه واردين هميشه در آنجا مقيم باشند
يَدْخُلُونَها
داخل ميشوند آن جماعت موصوفين در آن بهشتها در من لا يحضره الفقيه در حديث بلال در توصيف جنت از حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله روايت كرده كه جنت عدن در ميان جنتهاست و حصار آن ياقوت سرخ و سنگريزهء آن مرواريد است و در كتاب خصال از حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله روايت كرده كه
قال : « عدن عرسه اللَّه بيده »
يعنى جنات عدن درختى است كه غرس كرده آن را خداى تعالى بيد قدرت خود و در اصول كافى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه
« قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله : من اراد ان يحيى حياتى و يموت ميتتى و يدخل جنة عدن التي غرسه اللَّه بيده فليتوال على بن ابى طالب »
يعنى كسى كه خواهد زندگانى كند مانند زندگانى من و بميرد مثل مردن من و داخل شود جنت عدنى را كه غرس كرده آن را خداى تعالى بدست