قُلْ يا أَيُّهَا النَّاسُ
بگو اى محمد مر مشركان مكه را كه : اى مردمان
إِنْ كُنْتُمْ فِي شَكٍّ مِنْ دِينِي
اگر باشيد شما در گمان از صحت دين من پس اين شك كردن شما باعث آن نميشود كه من بدين باطل شما درآيم
فَلا أَعْبُدُ
پس عبادت نميكنم من
الَّذِينَ تَعْبُدُونَ
آنانى را كه عبادت ميكنيد شما
مِنْ دُونِ اللَّهِ
بجز از خداى تعالى
وَ لكِنْ أَعْبُدُ اللَّهَ الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ
و ليكن عبادت ميكنم من خداى را آن چنان خدايى را كه ميميراند شما را و تخصيص ذكر توفى از جهت تهديد و وعيد است
وَ أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
و مأمور شديم به اينكه باشم من از جملهء ايمان آوردگان به آنچه وحى الهى به آن ناطق است و عقل صريح دال بر آن .
وَ أَنْ أَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً
و مأمور شدهام بمضمون اين عبارت كه راست گردان روى خود را براى دين « حنيفا » حال كونى كه آن روى ميل كننده باشد از اديان باطله بسوى دين حق مفسرين گفتهاند كه : «
وَ أَنْ أَقِمْ
» معطوفست بر «
أَنْ أَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
» و « امرت » چنانچه بر بالاى « أن أكون » است بر بالاى « أن أقم » نيز در ميآيد ، أى و امرت أن أقم وجهك للدين ، اگر چه صلهء « أن » در « أن أقم » صيغهء امر است كه « أن أقم » باشد و بحسب ظاهر صيغهء أمر احتياج بتقدير أمرت ندارد زيرا كه از « أقم » امر باستقامت مفهوم ميگردد اما مراد از « أقم » همين معنى مصدر است كه در ضمن هر فعلى كه محقق است و آن استقامت است و مراد از « أقم » امر باستقامت نيست تا احتياج بلفظ « امرت » نباشد و حاصل معنى معطوف و معطوف عليه اينست كه « امرت بكونى من المؤمنين و امرت بالاستقامة » بنا بر اين لام « للدين » بمعنى « فى » است يعنى مأمور شدهام ببودن از جملهء مؤمنين و باستقامت نمودن در دين و تحمل نمودن اثقال نبوت را و متوجه شدن بكعبه در وقت نماز در حالت مايل بودن از اديان باطله بسوى دين اسلام
وَ لا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ
و مباش تو از جملهء شرك آرندگان مر خداى را در عبادت .