عليه و عليهم السلام ممتازند به آن از باقى اهل اسلام و آن اشياء مذكوره است و غنيمت بدر نيز داخل درين اشياست كه زايد بر ساير غنائم است چنانچه سنت را نافله گويند بسبب آنكه زايد است بر فرض ، و نبيره را نافله خوانند به جهت آنكه زايد است بر فرزند و برين تقدير آيهء مذكوره دالست بر اينكه اشياء مذكوره حق پيغمبر است در حين حيات آن حضرت و حق ائمهء معصومين است به ترتيب بعد از وفات آن حضرت بمعونت روايات صحيحه صريحه از اهل بيت عليهم السلام و ذكر مسند اليه «
قُلِ الْأَنْفالُ لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ
» و وضع مظهر در مقام مضمر از جهت اهتمام بشأن انفال است .
فَاتَّقُوا اللَّهَ
پس بترسيد از خدا و بپرهيزيد از عذاب او و منازعت منمائيد
وَ أَصْلِحُوا ذاتَ بَيْنِكُمْ
و اصلاح آريد و نيكو گردانيد حالى را كه ميان شماست برفع نزاع و خصومت و تسليم امر به خدا و رسول او ، بنا برين مراد از « ذات » حال است از قبيل ذكر محل و ارادهء حال
وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ
و اطاعت كنيد خدا و رسول او را
إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
اگر باشيد شما ايمان آورنده به خدا و رسول او .
بعد از ذكر مؤمنين در وصف كاملين اهل ايمان ميفرمايد كه :
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ
جزين نيست كه ايمان آورندهء كامل در ايمان
الَّذِينَ
آنانند كه
إِذا ذُكِرَ اللَّهُ
هر گاه ياد كرده شود خداى تعالى نزد ايشان
وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ
بترسد دلهاى ايشان از غيبت جلال و عظمت لا يزال او جل جلاله و عظم شأنه
وَ إِذا تُلِيَتْ
و چون خوانده شود
عَلَيْهِمْ
بر ايشان
آياتُهُ
آيتهاى او كه مراد از آن قرآنست
زادَتْهُمْ إِيماناً
زياده گرداند .
آن آيات قرآنى ايمان ايشان را يعنى زياده گرداند اطمينان نفس و رسوخ يقين ايشان را در اصول كافى از حضرت صادق عليه السّلام حديثى روايت كرده كه دلالت دارد بر آنكه ايمان زيادتى و نقصان مىپذيرد و فرمودند كه :
« و لكن به تمام الايمان دخل المؤمنون الجنة و بالزيادة فى الايمان تفاضل المؤمنون بالدرجات عند اللَّه و بالنقصان دخل المفرطون النار »
اين بنا بر آنست كه عمل را داخل ايمان دانند و بعدى ندارد اگر داخل ايمان كامل