توانند كرد و چون چنين است .
فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَ يَلْعَبُوا
پس بگذار و دست بدار ايشانرا تا شروع كنند در امور باطله خود و ببازيها مشغول شوند در شواغل فانيهء دنيويه
حَتَّى يُلاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ
تا وقتى كه ملاقاة كنند روز خود را آنروزى كه وعده داده شدهاند مراد قيامتست .
يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْداثِ
روزى كه بيرون آيند از قبرها
سِراعاً
در حالتى كه شتابندگان باشند باجابت اسرافيل
كَأَنَّهُمْ إِلى نُصُبٍ يُوفِضُونَ
گويا ايشان بسوى علم بر پاى كرده ميشتابند چنان كه لشگر پراكنده كه علم خود را قايم به بينند بجانب آن شتابند و حفص نصب بضم نون و صاد خوانده كه جمع نصب باشد يعنى گوئيا ميشتابند بجانب بتان خود به جهت تقرب بايشان هم چنان كه در دنيا بر يكديگر سبقت ميگرفتند بعبادت ايشان .
خاشِعَةً أَبْصارُهُمْ
در حالتى كه ذليل و فرو افتاده باشد ديدهاى ايشان چه از غاية هول چشم نتوانند گشود و سر به بالا نميتوانند كرد
تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ
بپوشد و فرو گيرد ايشان را خوارى و نگونسارى و رو سياهى
ذلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي كانُوا يُوعَدُونَ
اين روز آنروزيست كه در دنيا بودند كه وعده داده ميشدند به آن و ايشان به جهت عناد تصديق به آن نميكردند و جحود مىورزيدند .
سورة نوح
ثمان عشرون آية مكية ابى ابن كعب از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم رواية كرده كه هر كه سورهء نوح بخواند داخل در دعاى نوح باشد آنجا كه گفت رب اغفر لي و لوالدى و از ابو عبد اللّه عليه السّلام مرويست كه هر كه ايمان به خدا دارد و بكتاب او اقرار مىكند بايد كه ترك تلاوة سوره انا ارسلنا نوحا نكند چه هر بندهء كه يك بار اين سوره را بخواند در فريضه يا نافلة حق تعالى او را در مسكن ابرار جاى دهد بدانكه چون حق تعالى ختم سوره معارج نمود بوعيد اهل تكذيب افتتاح اين سوره كرد بقصه نوح و قوم او و آنچه بايشان رسيد بسبب تكذيب از عذاب طوفان و فرمود
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
إِنَّا أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ
بدرستى كه ما فرستاديم نوح را بسوى گروه او كه آل قابيل بودند
أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ
به آنكه بيم كن گروه خود را پيش از آنكه بيايد بايشان عذابى دردناك كه طوفانست يا عذاب آنجهان .