خود از خدا خيرى خواهد و اگر رنجى و بلائى بوى رسد از رحمت خداى تعالى نوميد گردد و اين صفت كافران است و اگر بچشانيم ايشان را رحمتى و آسايشى و نعمتى پس از آنكه رنجى و مشقّتى بوى رسيده باشد و درويشى ؛ وى گويد : اين خود مراست و نصيب من است و به عمل و كردار منست
[ وَ ما أَظُنُّ السَّاعَةَ ]
و من نمىپندارم كه قيامت بر خواهد خاست و اگر قيامت باشد و مرا با نزديك خداى خود برند چنان كه مسلمانان مىگويند مرا بنزديك خداى تعالى حالتى بهتر و نيكوتر از اين باشد آنگه حق تعالى گفت :
[ فَلَنُنَبِّئَنَّ ]
هر آينه ما خبر دهيم كافران را به آنچه كرده باشند و بچشانيم ايشان را عذابى سخت و درشت .
[ سوره فصلت ( 41 ) : آيات 51 تا 52 ]
وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَى الْإِنْسانِ أَعْرَضَ وَ نَأى بِجانِبِهِ وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعاءٍ عَرِيضٍ ( 51 ) قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ كانَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ ثُمَّ كَفَرْتُمْ بِهِ مَنْ أَضَلُّ مِمَّنْ هُوَ فِي شِقاقٍ بَعِيدٍ ( 52 )
و چون بر آدمى ما نعمتى كنيم و ويرا نعمتى دهيم روى بگرداند و از ما دور شود و خويشتن از ما مستغنى داند چون رنجى و آفتى بوى رسد خداوند دعائى باشد پهن ، و اين استعارت است دعاى بسيار را يعنى بسيار دعا كند و بدان مداومت نمايد
[ قُلْ أَ رَأَيْتُمْ ]
بگو اى محمّد : هيچ مىبينيد و مىشناسيد شما اگر اين قرآن از نزديك خداى تعالى باشد و شما با وى كافر شويد كه باشد گمراهتر از آنكس كه او در مخالفتى باشد دور از صواب و صلاح يعنى هيچ كس در جهان از شما گمراهتر نباشد .
[ سوره فصلت ( 41 ) : آيات 53 تا 54 ]
سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَ وَ لَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ ( 53 ) أَلا إِنَّهُمْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقاءِ رَبِّهِمْ أَلا إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ مُحِيطٌ ( 54 )
زود بود كه بنمايم ايشانرا آيات خود در نصرت رسول ( ص ) در آفاق دنيا از فتحها و گرفتن شهرها و ولايتها و در نفسهاى ايشان روز بدر .
عبد اللّه گفت : در آفاق از آثار امّتان گذشته و در نفس ايشان به بيمارى و بلاها .
ابن زيد گفت : در آفاق آسمان و اقطار زمين از آفتاب و ماه و ستارگان و باد و باران و كوهها و جويها و درياها و درختان و در تنهاى ايشان از لطايف حكمت و بدايع صنعت و حسن صورت و احكام خلقت و آنچه آفريد در ظاهر و باطن او از حواسّ و عروق