تخطي إلى المحتوى الرئيسي

وجوه قرآن ( فارسى ) — صفحة 255

مساهمون:

ص٢٥٥

لسان - بدان كه لسان در قرآن بر دو وجه باشد :

وجه نخستين لسان بمعنى زبان بود

چنان كه خداى در سورة طه ( 27 ) گفت :
« وَ احْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسانِي »
يعنى اللّسان بعينه . و در سورة الشّعرا ( 195 ) گفت :
« بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ » .
و ازين معنى در قرآن بسيارست .

و وجه دوم لسان صدق بمعنى ثناى نيكو باشد

چنان كه در سورة الشّعرا ( 84 ) گفت :
« وَ اجْعَلْ لِي لِسانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ »
يعنى الثّناء الحسن .

لغو - بدان كه لغو در قرآن بر سه وجه باشد :

وجه نخستين لغو سوگند دروغ بود

كه سوگند خواره بدان قصد نكند و آن را راست داند چنان كه خداى در سورة البقره ( 225 ) گفت :
« لا يُؤاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمانِكُمْ »
يعنى باليمين الكاذبة إذا حلف عليها الإنسان و هو يرى أنّه فيها صادق ، فليس فيها كفّارة و لا إثم لأنّه لم يتعمّد فى الكذب . و هم‌چنين در سورة المايده ( 89 ) گفت :
« لا يُؤاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمانِكُمْ وَ لكِنْ يُؤاخِذُكُمْ بِما عَقَّدْتُمُ الْأَيْمانَ » .

و وجه دوم لغو بمعنى باطل بود

چنان كه در سورة المؤمنون ( 3 ) گفت :
« وَ الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ »
يعنى عن الباطل .

و وجه سيم لغو بمعنى سوگند خوردن بود بر سرسيكى

چنان كه
وجوه قرآن ( فارسى ) — صفحة 255 | حبيش بن ابراهيم تفليسى