21 -
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ .
پس كدام نعمتهاى خداوند را نادرست مىگيريد ؟
22 -
يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ .
از آن دو دريا مرواريد و بسّد بيرون آيد « 1 » .
23 -
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ .
پس به كدام نعمتها فرستادگان را دروغزن مىگيريد .
24 -
وَ لَهُ الْجَوارِ الْمُنْشَآتُ فِي الْبَحْرِ كَالْأَعْلامِ .
و خداى راست كشتىهاى ساخته ( ايستاده بر روى آب ) در دريا مانند كوههاى بلند ( در خشكى ) .
25 -
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ .
تفسير مكرر گذشت .
26 -
كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ .
هرچه و هركس بر روى زمين است فانى و به سر آمدنى است .
27 -
وَ يَبْقى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ .
و تنها خداوند تو صاحب شكوه و بزرگوارى پيوسته باقى و جاويد مىماند .
28 -
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ .
تفسير آن گذشت .
29 -
يَسْئَلُهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ .
از او مىپرسند و مىخواهند هركس كه در آسمانها و زمين است كه هرروزى در كارى و حالى است و در هنگام امرى است مانند : زنده شدن ، مردن ، نيازمندى ، بىنيازى ، جنبش ، آرامش .
30 -
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ .
تفسير آن گذشت .
31 -
سَنَفْرُغُ لَكُمْ أَيُّهَ الثَّقَلانِ .
آرى ، بازپردازيم با شما اى پريان و آدميان ( جنّ و انس ) .
32 -
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ .
تفسير آن گذشت .
33 -
يا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ تَنْفُذُوا مِنْ أَقْطارِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ فَانْفُذُوا لا تَنْفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطانٍ ،
اى گروه جنّ و انس ، اگر بتوانيد كه نفوذ كنيد در كران تا كران آسمانها و زمين ، پس نفوذ كنيد ( فرار كنيد و از مرگ بيرون رويد ) لكن نتوانيد از مرگ گريخت و بيرون نخواهيد رفت مگر به دليلى و حجّتى و برهانى يا مگر به ارادهء خداوند .
34 -
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ .
تفسير آن گذشت .
35 -
يُرْسَلُ عَلَيْكُما شُواظٌ مِنْ نارٍ وَ نُحاسٌ فَلا تَنْتَصِرانِ .
فروگشايند بر شما آتش بىدود و شاخى از دود بىآتش ، پس شما با هيچكس نتاويد و از كس كين نستانيد .
36 -
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ .
تفسير آن گذشت .
37 -
فَإِذَا انْشَقَّتِ السَّماءُ فَكانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهانِ .
آنگاه كه آسمان بازشكافد پس سرخ و گلگون شود همچون گلها و زيتونهاى بهارى و خزانى .
38 -
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ .
تفسير آن گذشت .
هامش
( 1 ) - به روايتى : دو دريا فاطمه و على است و ميان هر دو محمد ، و درّ و مرجان حسن و حسين هستند .
به روايت ديگر : دو دريا : عقل و نفس آدمى است و ميان آنها لطف خداوند است و درّ آن توفيق و عصمت است .