تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بخشى از تفسيرى كهن ( فارسى ) — صفحة 90

مساهمون:

ص٩٠
خداى ره ننمايد مر منافقان را و مرائيان « 1 » را به اندر يافتن مثل قرآن . آيهء 265
وَ مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ .
پس مثل نفقه‌ى مومن مخلص را ياد كرد و گفت : مانند نفقه‌ى آن كسهايى كه نفقه كنند مر جستار خشنودى خداى را .
وَ تَثْبِيتاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ .
به اخلاص از يقين دل .
كَمَثَلِ جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ .
چون ماننده‌ى بوستانى كه بود فر مكانى بلند .
أَصابَها وابِلٌ .
بيايد مرورا باران سخت .
فَآتَتْ أُكُلَها ضِعْفَيْنِ .
بر دوچندان دهد كه زمينى دهد كاندر پستى بود .
فَإِنْ لَمْ يُصِبْها وابِلٌ فَطَلٌّ .
پس اگر مرين بوستان را باران سخت نيايد ، باران خردش بيايد ، و زبر هيچ كم نكند به باران خرد چنان كه به باران بزرگ . اين مثل است . همچنين نفقه‌ى آن كسى كاو نه به ريا كند و نه به سپاس كند ، [ 117 ] ور چند اندكى باشد ، خداى مران را بيفزايد ، چنان كه نفقه‌ى بسيار را افزايد .
وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ .
و خداى بدان نفقات شما كه به اخلاص باشد يا به ريا پاداشن‌تان بدهد . پس مثل زد ديگر مران كسى را كه سست‌كارى كرده باشد اندر كار آن جهان ، گفت : آيهء 266
أَ يَوَدُّ أَحَدُكُمْ أَنْ تَكُونَ لَهُ جَنَّةٌ مِنْ نَخِيلٍ وَ أَعْنابٍ .
ار خواهد يكى از شما كه مرو را باشدى بوستانى از خرماستان و رزان .
تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ .
به زير درختان او آبهاى روان .
لَهُ فِيها مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ .
مرورا اندران بوستان از همه ميوه‌هاى زمستانى و تابستانى .
وَ أَصابَهُ الْكِبَرُ وَ لَهُ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفاءُ .
و پير گردد و خرف شود ، و مرورا فرزندان خرد باشند .
فَأَصابَها إِعْصارٌ فِيهِ نارٌ فَاحْتَرَقَتْ .
بيابد مران بوستان او را اندر حال پيرى و خردى فرزندان بادى سوزان ، و بسوزاند مران بوستان را و خشك گرداند مران درختان او را ، و فرو شود آب او به زمين و فىچاره بماند ، مرورا قوّت جوانى نباشد كه نهال ديگر نشاند . و فرزندان قوى نباشند كه مرورا يارى دهند . اين‌چنين حال
هامش
( 1 ) . متن : مريان !