[ روش صحيح شير دهي ]
ببايد دانست كه در هنگام ولادت همان وقت شير نبايد خورانيد ، بلكه اقلًّا تا شش ساعت كامل نگذرد و گريه نكند « 1 » و حركت ندهد دست و پا را - كه علامت صدق طلب است - و معده و حلق او نجنبد و وسعت نيابد به سبب گريه و حركت و اگر به اين مدّت باز داشتن آن از شير ممكن نباشد به سبب شدّت گريه و ضعف طفل ، پس هرچند از وقت ولادت ديرتر شود بهتر است .
و چون خواهند شير به او بخورانند ، ابتدا قدرى عسل بخورانند تا تنقيه و جلاى معدهء او نمايد و مهيا گرداند براى انهضام شير .
و قبل از ارضاع ، اوّل بار كامِ طفل كه به خاك شفا و خرما و آب فرات و يا زمزم و يا باران نيسان بردارند - چنان چه ذكر يافت - و يا انگشت شهادت را به عسل و يا شيرينى ديگر آلوده بر كام او بمالند پس شير بخورانند و به تجربه معلوم نمودهاند كه كام طفل را به هرچه بردارند در مدّة العمر از آن متضرّر نگردد ؛ چنان چه كام بعضى اطفال را كه به عقرب سوده و نبات آميخته برداشتند آن اطفال را بعد از آن از نيش عقرب اذيتى نمىرسد .
و بايد كه ابتداءً شير اندك بخورانند و به تدريج زياده نمايند و تا خود شير نطلبد ندهند و علامت طلب شير طفل ، گريه و دست و پا زدن آن است و تا يك هفته لازم است كه در تمام روز و شب زياده از سه چهار بار شير نخورانند و معدهء او را مملو نسازند كه باعث تمدّد و تنفّخ و آفات ديگر گردد .
و بعد [ از ] شير ، تنويم فرمايند كه خواب معين بر هضم است و بعد [ از ] خواب و سبكى معده و عدم ظهور اثر امتلاء چون شير طلب نمايد ، آن هنگام شير بخورانند و اين تدبير در هنگام امتلاء كه اتّفاقاً شير بسيار به طفل خورانيده باشند بهتر است .
و بايد كه اوّل صبح ، مرضعه پيش از خورانيدن شير به طفل ، شير خود را دو سه بار بدوشد و بريزد و يا آن كه كسى را بگويد كه بمكد و بريزد آن شير را ؛ زيرا كه مكيدن ، بِه
هامش
( 1 ) . الف : ( نكند ) حذف شده .