بيماريى كه از گزيدن سگ ديوانه افتد از معضوض وى نيز افتد . و بدان كه معضوض را تنفّر از آب لازم وى است و از ناخوردن آب به هلاكت مىافتد . تدبير آب نوشانيدن آن است كه نيزهء دراز بگيرند و يك سر او در مشربه بگذارند و سر ديگر در حلقش ، چنانچه وى آب را نبيند . و بعضى اهل تجربه گويند كه همان وقت كه سگ ديوانه گزد ، خون آن سگ قدرى گرفته و با آب آميخته ، آن كس را بنوشانند ، زهر اثر نكند . و گفتهاند كه تا شش ماه ، مشك خورانند هر روز يك ماشه و تا سه ماه زخم را به شدن ندهند . و گفتهاند كه جگر همان سگ بريان كرده ، خورانيدن نفع دارد ؛ بعونه تعالى .
ميزان الطب ( فارسى ) — صفحه 227
پدیدآورندگان: نصيرى
ص۲۲۷