خطبهاى از امير مؤمنان عليه السّلام در بيان وظائف مؤمنين در دوران رواج باطل
[ 586 ] محمّد بن حسين از اجداد خود از امير مؤمنان عليه السّلام روايت كند كه اين خطبه را ايراد فرمود ، و ديگران به سند ديگرى روايت كردهاند كه آن را در ذى قار بيان فرمود . امام پس از حمد و ثناى پروردگار فرمود :
امّا بعد ، همانا خداى تبارك و تعالى محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را به حق مبعوث فرمود ، تا بندگان خود را از پرستش بندگان به پرستش خود درآورد و از پيمان بندگانش به پيمان خود برآرد و از فرمانبردارى بندگانش به فرمانبردارى خود كشاند و از تحت سرپرستى بندگانش در تحت سرپرستى خود آورد ، و آن پيامبر را مژده رسان و هشداردهنده ، دعوتكننده به سوى خدا ، به اذنش چراغى فروزان قرار داد از آغاز تا انجام ، كه به سبب برقرارى عذر و بيم بود .
با احكامى كه آنها را خوب بيان كرد و شرح و تفصيل آنها را استوار نمود و با فرقانى كه آن را از سخنان ديگران جدا ساخت و با قرآنى كه آن را عيان و بيان نمود تا بندهها پروردگار ناشناختهء خويش را بشناسند و به آن خدايى كه منكرش بودند اعتراف كنند و پس از انكار ، در صدد اثبات او برآيند .
خداوند سبحان در كتاب خود بر آنها تجلّى كرد بىآنكه به چشم سر او را ببينند .
بردبارى خويش را بدانها نشان داد كه چگونه با شكيب است و گذشت خود را بديشان نمود كه چگونه گذشت دارد ، و قدرتش را به آنها نشان داد كه چگونه قدرت دارد و از هيبت خويش هشدارشان داد ، و به آنها فهماند كه چگونه آيات و نشانههاى توحيد را هستى بخشيده و چگونه از ميان رفتگان نافرمان را ، با شكنجههاى گران از ميان برد ، و دورشدگان را به داس كيفرهاى سخت درو كرد ، و چسان بندگان را روزى داده و راهنمايى كرده و عطايشان بخشيده ، و حكم خود را بديشان نمود كه چگونه حكم كنند و چگونه شكيب ورزند تا بشنوند آنچه شنيدنى است و ببينند .
پس خداى عزّ و جل ، محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را بدين منظور برانگيخت ، پس بدانيد كه به زودى