خوشبختانه ، اگرچه توأم با دشوارى ، منابع مذكور جز در چند مورد كم شمار ، يافت شد و تمامى اختلافات يا اغلاط مشخص و ثبت شد . روش كار در اين موارد چنين بود كه نقل قولها عينا به گونهاى كه در نسخه خطى آمده در متن مصحّح نوشته شود مگر در مواضعى كه نقل از حيث قواعد صرف و نحو و نگارش غلط و در نتيجه مخلّ معناى عبارت بوده است . در اين صورت اغلاط در متن تصحيح و در زيرنويس مقابل علامت ( م ) ، به همان ترتيب كه در مورد اغلاط خود متن گفته شده ، ثبت شده است . اما در خصوص موارد اختلاف متن خطى با متن مآخذ به عكس اين شيوه عمل شد . يعنى اگر در مورد كلمهاى نقل مؤلف غير از مأخذ قول بوده ، در متن مصحّح همان نقل مؤلف ضبط شده و در زيرنويس آنچه در مأخذ بوده ( با ذكر نام مأخذ در پرانتز ) عينا گزارش شده است . براى مثال در ( ج 1 ، ص 114 ) عبارتى از اثولوجيا نقل شده كه بعضا با مأخذ اختلاف دارد . مثلا شماره 2 « الخفيّة » در اثولوجيا « الحقيّة » است كه در زيرنويس به اين صورت گزارش شده است :
2 . ( اثولوجيا ) : الحقيّة .
هماهنگ كردن رسم الخط
در رسم الخطّ كتاب احياى حكمت بعضا رعايت هماهنگى و يكدستى نشده است ، ازاينرو سعى شد از قواعد توصيه شده در اين زمينه جهت يكنواخت كردن آن پيروى شود . از جمله خصايص رسم الخطى در اين متن با صورت تغيير يافته آن به شرح ذيل است :
حرف گ با يك سركش به صورت ك - گ
ازو ، ازين - از او ، از اين
ان ، الت و . . . - آن ، آلت و . . .
جزو - جزء ( اين كلمه به هر دو صورت آمده بود كه صورت اخير انتخاب شد ) .
هيولى ، اعلى و . . . - هيولا ، اعلا و . . .
هيج - هيچ .