[ 1816 ]
حشيشة البرص :
گياه آطريلال است .
[ 1817 ]
حشيشة الخراسانيه :
وخشيزك است .
[ 1818 ]
حشيشة الطحال و حشيشة الدود :
اسقولوقندريون است و حيوانى را نيز به اسم اخير نامند كه در قديم ، مشهور به اربعة اربعين بوده و الحال ، سبعة و سبعين خوانند .
[ 1819 ]
حشيشة السلحفاه و حشيشة اللحاه :
آلسن است .
[ 1820 ]
حشيشة البراغيث :
به لغت شام ، گياه دوقس را نامند و در عراق ، مراد از آن ، گياهى است كه كيك را دفع مىكند و در طبرستان ، كيك واش نامند و قسمى از دوقس شمردهاند .
[ 1821 ]
حشيشة المعدن :
گياهى است سفيد و صلب ، قريب به سنگ و چون شكسته شود ، اجزاى او ريزه مىگردد و با روغن چون مشتعل گردد ، شعلهء او بر طرف نمىشود و ريش سمندر نامند و داخل ضمادات ملوكى مىكنند .
او جالى و مورث صحت و طراوت است .
[ 1822 ]
حشيشة الاورام :
امدريون است .
[ 1823 ]
حشيشة السلطان :
حرف ابيض است .
[ 1824 ]
حشيشة الاسد :
اسد القدس است .
[ 1825 ]
حشيشة السعال :
فنجريون است .
[ 1826 ]
حشيشة الافعى :
بلسكى است .
[ 1827 ]
حشيشة السنور :
بادرنجبويه است .
[ 1828 ]
حشفيفل :
شقاقل است .
[ 1829 ]
حصرم :
به كسر اوّل و فتح ثالث ، به فارسى غوره نامند و آن ، انگور نارس سبز است .
در اولِ دوّم ، سرد و در آخرِ آن ، خشك و عصارهء او سرد و خشك تر و مطفى حرارت خون و صفرا و قامع صفرا و مقطع بلغم معده و مقوّى جگر و بدن و حابس طبع و مانع انصباب مواد و رافع سستى اعضاء و تشنگى و ضماد خشك او جهت خوشبو كردن عرق و جوشش بدن و حصف و خارش و سستى بدن ، نافع .
مضعف معدهء سرد و مضرّ باه و مولد رياح و مغص ، و مورث عطش در بعضى امزجه به جهت تكثيف و مصلحش گلقند و انيسون و انجير و بدلش ريباس و ترشى ترنج است .
رب غوره ، قاطع تشنگى و مسكّن حرارت و التهاب معده و جهت اسهال مرارى و بر