( اختيارات ص 425 ) .
ميبه :
اسم فارسى شربت به است كه با شراب و يا به آب انگور و دوشاب انگورى ترتيب دهند . ( اختيارات ص 252 ) .
ميعه تر :
ليث گويد ميعه نوعى است از انواع عطر . شمر گويد چنين گفتهاند كه اين نوع را از عطر ميعه گويند . به سبب تنگى طبيعت و سيلان را و عصاره درختى است كه منبت او در روم است . و ميعه دو نوع است نوعى از او « ميعه سايل » و اين نوع را « عسل لبنى » گويند و به هندويى « سلهارس » گويند و بعضى از او سپيد بود و بعضى سرخ باشد و نوع ديگر را از او « ميعه يابسه » گويند ، يعنى ميعه خشك و اين را به لغت هندويى « سلهه » گويند و « سلهس » گويند و او پوست نباتى است كه به تازى او را لبنى گويند : ( صيدنه ص 677 ) . به يونانى ميعه سايله را اصطفى گويند و عسل لبنى نيز گويند و ثقل وى را ميعه يابسه خوانند و نيكوترين آن خوشبوى بود و به شيرازى آن را بخور خوانند و در وى قبضى و تحفيف بود . طبيعت آن گرم و خشك است و گويند تر بود و مسخن و ملين و منفج بود . ( اختيارات ص 429 ) . اسم عربى صمغ درختى است بسيار خوشبو و آنچه از درخت تراوش كند اشقر مايل به زردى و به قوام عسل مىباشد و بهترين اقسام آن است . ( تحفه ص 251 ) .
ميفختج :
بختجوش گويند به پارسى و آن آب انگور جوشيده است كه سه يك بماند .
( اختيارات ص 429 ) . ميپخته فارسى است و به يونانى اغليقن نامند به معنى عقيد العنب .
در گيلانات دوشاب ترش و پس از تصفيه آن را دوشاب گويند و به عربى ربس گويند .
( مخزن ص 857 ) .
نارمشك :
به لغت هندى « نارمشك » را « ناك كيسر » گويند و خشكى گويد اهل زمين هند او را « ناگ يست » گويند و در كتب طب « ناغيست » آورده است و « ناغيست » نوعى