عثمانى جزء هيجدهم
از « اروپا » در سلطنت « آل عثمان » « 1 » است .
« آل عثمان » ، طايفه [ اى ] از « تتر » ند كه زمان خلافت « هارون الرشيد » « 2 » از بلاد « مشرق » به هواى خدمت او به « بغداد » آمدند ، يا از حادثه به ظلّ حمايت او پناه جستند و به واسطهء ربطى كه در « محاربات » داشتند ، همهوقت به حرب اطراف مأمور مىشدند و به فتوحات « بلاد عرب » ، يوما فيوما « 3 » ، قوّت مىگرفتند ، تا محتاج اليه دولت و مايهء افتتاح ولايات و نظم بلاد شدند .
چون روزگار « بنى عباس » « 4 » روى به ضعف نهاد ، اين طايفه نيز صفحات « عرب » و اطراف « بحر اسود » و « قسطنطنيه » را تصاحب كردند .
در اين ازمنه ، سلطنت ايشان در قسم « اروپا » و « آسيا » و « افريقا » امتداد دارد . از
هامش
( 1 ) . آل عثمان ، خلفاى عثمانى ، پادشاهان ترك كه از سال 699 تا 1342 ه . ق . در آسياى صغير سلطنت داشتهاند . مؤسس سلسله « عثمان بن ارطغرل » و آخرين و سى و هشتمين پادشاه « عبد العزيز دوم » نام داشته و با استقرار جمهورى تركيه ، اين امپراتورى 643 ساله منقرض گرديد . قلمرو حكومت آنان از رومانى و سواحل رود دانوب تا آبشار آسوان در مصر و از ساحل فرات ( عراق ) تا تنگه جبل الطارق ، يعنى تمام خاورميانه ( جز ايران ) ، شبهجزيره بالكان ، رومانى و بلغارستان و شمال افريقا را در تسلط خود داشتند .
( 2 ) . هارون الرشيد ، بزرگترين و پنجمين خليفه عباسى ، كه بين سالهاى 148 تا 193 ه . ق . مىزيست و به مدت 23 سال ( 170 - 193 ه . ق . ) خلافت كرد . وى مردى متعصب ، عياش ، خوشگذران ، سياستمدار و تجملطلب بود . آرامگاه وى در شهر مشهد ( مركز استان خراسان رضوى ) قرار دارد .
( 3 ) . روزبهروز .
( 4 ) . بنى عباس ، آل عباس ، عباسيان . سلسلهاى از خلفاى اسلامى ، از فرزندان عباس بن عبد المطلب ، عموى پيامبر اسلام ، كه در برابر جور و بيداد خلفاى اموى قيام كرده و از سال 132 تا 656 ه . ق . / 750 - 1258 م . بر ممالك اسلامى حكومت كردند . اين 36 خليفه ( از سفاح تا مستعصم ) بر آسياى غربى ، شمال افريقا و اسپانيا فرمان رانده و سرانجام به دست مغولان خونريز ( هلاكوخان ايلخانى ) منقرض شدند .