ديگرى راجع به 9750 فرانك ( 331 تومان و 8 قران و 6 شاهى ) معادل « مواجب سه ماهه » آقاى سرهنگ دوم برونيار كه مايل است بهعنوان « هزينه سفر » دريافت كند .
در مورد اخير با كمال تأسف بايد به عرض برسانم كه قرارداد استخدام آقاى سرهنگ دوم برونيار با دولت ايران ، ادعاى نامبرده را تأييد نمىكند و افسر مزبور هيچ حقى به دريافت هزينه سفر ندارد .
او اعتراض مىكند كه چرا چند تن از افسران عضو هيئت نظامى كه قبل از او ايران را ترك گفتهاند ، مبلغ مزبور را بهعنوان پاداش دريافت كردهاند و حال آنكه در قراردادهاى ايشان نيز چنين چيزى پيشبينى نشده بود و استحقاق نداشتهاند .
وزير امور خارجه در پاسخ اين استدلال اظهار مىدارد پرداخت پاداش هميشه اختيارى است و شاه در نظر ندارد پاداشى را كه به ساير افسران پرداخته است به سرهنگ دوم برونيار هم بپردازد .
اين جانب در مطرح ساختن موضوعى كه نامبرده استحقاق ندارد ، خود را در وضع نامناسبى مىيابم . و در صورتىكه چنين كارى را بكنم ، در مورد ديگر كه حق به جانب ما است ، اعتبارم را از دست خواهم داد ، يعنى مطالبه بخش اوّل طلب كه دليلى جز افزايش مبالغهآميز و موقتى بهاى علوفه در تهران ندارد .
روشن است كه اگر به ايرانيان بگويم كه بايد سخاوت نشان بدهند ، راه برگرداندن اين استدلال را عليه خودم برايشان باز خواهم كرد .
آقاى وزير ، بايد علاوه كنم كه تاكنون در وضعى مناسب نبودهام كه بتوانم قضيه را به نفع آقاى سرهنگ دوم برونيار حل كنم ، چون در ابتداى مأموريتم شاه را وادار كردم مبلغ 8000 تومان ( يعنى 000 ، 92 فرانك ) بابت فديهء آقاى بلوكويل بپردازد .
اخيرا نيز 6000 تومان ديگر ( يعنى 000 ، 69 فرانك ) براى آقاى دوبرويى دريافت كردم ، كه اگر به پاداشها و مواجب معوقه ساير افسران فرانسوى افزوده شود ، سر به مبلغ 000 ، 16 تومان ( يعنى 000 ، 185 فرانك ) مىزند .
و به نظر ايرانيان در وضع مالى كنونى مبلغ معتنابهى از آنان گرفتهام و بنابراين بايد قدرى در طرح اين گونه تقاضاها خويشتندارى نشان بدهم و گرنه به حسننيتى كه به من دارند ، لطمه وارد خواهد شد .
به جا خواهد بود ساير منافع فرانسه را كه آن جانب افتخار حفظ آن را به من واگذار فرمودهاند نيز در نظر بگيرم .
سفرنامه هاى خطى فارسى ( فارسى ) — صفحة 271
مساهمون: هارون وهومن
ص٢٧١