موزهء امامزاده يحيى بهشمار مىرود . اين لوحه در قسمت خارجى ديوار خشتى غربى بقعهء قديمى نصب بوده است . اطراف آن حاشيهاى شامل آيه مباركهء
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ
( آيه 60 سوره مائده ) تا آخر آيه نوشته شده است . اهل فن مىدانند كه اين آيهء مباركه بيش از قوت يافتن مذهب شيعه در ايران ، بر الواح و ابنيهء مقابر بزرگان شيعه مرقوم و نصب مىشده است .
در قسمت پايين و وسط اين لوحهء كاشى ، به خط نسخ كلماتى كه معرف مشخص متوفى و مربوط به آن است نوشته شده كه بر اثر پخش لعاب كاشى ، خطوط آن درست مشهود نيست و متن را با زحمت زياد مىتوان در آن تشخيص داد :
ابو الوفا بن ابو القاسم بن ابو العما ( ؟ ) سنه ثمان و عشرين و ستمائه ( 628 )
اين لوحه مربوط به يكى از شخصيتهاى مذهب شيعه است كه در سال 628 در جوار تربت آن حضرت - امامزاده يحيى - مدفون بوده است . « 1 »
پايان حكمرانى حاجى ميرزا آغاسى
هنگاميكه محمد شاه در سهشنبه ششم شوال 1264 / 5 سپتامبر 1848 ( م . ) درگذشت ، حاج ميرزا آغاسى نيز از ترس مردم به زاويهء مقدسهء حضرت عبد العظيم پناهنده شد . شرح عبرتانگيز پايان حكمرانى حاج ميرزا آغاسى خواندنى است :
در اين باره آمده است : « اما جناب حاجى ميرزا آغاسى چون بهسبب سوء رفتار و زشتى گفتار از دانى و قاضى برخويش هراس داشت ، ايام اشتداد مرض و حالت احتضار يا هنگام تجهيز و تكفين بر بالين پادشاه . . . مطلقا حاضر نيامد . در قلعهء عباسآباد خويش [ را ] جاى كرد .
جماعت ماكويى كه در اين مدت به استظهار حاجى ميرزا آغاسى ، مال و عيال ملهوفين ( ستمديدگان ) و مظلومين را بر خود مباح ، تعدى و ستم را بر اهالى ايران موجب فوز و فلاح مىدانستند و به اين جهت خدمتش را وجههء همت خود ساخته پروانهء آن شمع و پروين مانند به گردش جمع بودند . بنات النعشوار متفرق شده ورق دفتر حسن عقيدت را برگردانيده خط باطل بر صفحه ارادتش كشيدند . اهالى دارالخلافه كه به سالها از آن جماعت گرفتار آفت و مخالفت بودند ، زمان فرصت را از دست نداده در مقام كيفر و انتقام برآمدند . هر كاسب ذليل بازارى بر سرتيپ و سردارى مىتاخت و هر عليل بىفرهنگى ياور و سرهنگى را عريان مىساخت . . . و آخر الامر آنان را از شهر بيرون كردند .
هامش
( 1 ) . همان ، ص 162 - 163 .