و كار سلطنت بدست لطفعلى خان زند پسر جعفر خان در سنهء يكهزار و دويست و چهار هجرى افتاد و مادام سلطنت هميشه با كارداران و سرداران حضرت آغا محمد شاه در جنگ و جوش بود تا در سنهء يكهزار و دويست و نه هجرى بعد از پنج ماه محاصره و فتح كرمان لطفعلى خان نيمه شبى سواره از ميان لشكريان آغا محمد شاه جان بسلامت برده بقلعهء بم گريخت . محمد وليخان قاجار او را تعاقب نمود [ 164 پ ] از آنطرف چون وارد قلعهء بم شد مردم سيستان كه ضعيف حال و فرار او را از آغا محمد شاه معلوم داشتند در اخذ و قبض او يكجهت شدند . اول اسب او را كه به قرّان « 1 » موسوم بود عقر كردند . لطفعلى خان از درون خانه مكنون خاطر آنها را تفرس نمود . با تيغ آخته خواست خود را به قرّان رسانيده و از آن فتنه جان بكنارى برد . قرّان را عقر كرده ديد دست برهم نهاد . او را مأخوذ و مغلول بدرگاه شهريار مىآوردند . در بين راه به محمد وليخان برخوردند . لطفعلى خان را از آن جماعت بستد و حاضر در گاه ساخت و به حكم آغا محمد شاه دو چشمش را بميل كشيدند و همان قطعه الماس كه يكى بنام درياى نور و هشت مثقال و ديگرى تاج ماه و به وزن پنج مثقال بودند و هنگام استيلاى ملك احمد خان افغان بممالك قندهار و كابل و هرات و خراسان ابراهيم خان و عباسقلى خان بغايرى و چند تن از بزرگان خراسان در ضمن بعضى اشياء نفيسه بدرگاه محمد حسن قاجار بعنوان پيشكش گذرانيدند و در سنهء يكهزار و يكصد و هفتاد و يك هجرى [ 165 ر ] در قرق اشرف بعد
هامش
( 1 ) - اصل در همه موارد : غران