در نزديكىهاى سال 1315 دولت فرانسه از مظفر الدين شاه امتياز كاوش ويرانهاى سراسر ايران را خواسته در اين امتيازنامه شهرهاى ويران ايران را كه معروفترين آنها شوش و تخت جمشيد و همكاتان ( همدان باستان ) و رى است به دو بخش كرده ميانه شوش و ديگر ويرانهها فرق گزاردند بدينسان كه درباره ديگر ويرانهها به قرارداد ديولافوا رفتار شده گوهر ابزار و يك نيم ديگر چيزها بهره دولت ايران باشد وى در شوش هر چه بدست آمد از آن فرانسه باشد ، شگفتتر آنكه براى امتياز زمانى ندادند كه گويا همبستگى بايسيتى بود .
پس از گرفتن اين امتياز دولت فرانسه مسيو دمرگان را از دانشمندان معروف براى كاوش در شوش نامزد نمود و او كه از دير زمانى دولت فرانسه را به گرفتن چنان امتيازى برمىانگيخت و اكنون به آرزوى خود رسيده بود بىدرنگ در سال 1315 به شوش آمده و تا سال 1320 در آنجا به كاوش پرداخت در سال 1318 ( 1900 ميلادى ) كه نمايشگاه بزرگى در فرانسه برپا بود او نيز چيزهايى را كه تا آن زمان از كاوش به دست آورده بود در 183 صندوق به پاريس برده در نمايشگاه گذاشت كه مايه شگفت همه باستانشناسان گرديد . سپس آنها را در موزه لوور در تالارى بنام « تالار ايران » جا داد . يكى از يادگارهاى شگفت روزگاران باستان كه دمرگان از شوش به دست آورد ستون بزرگى است كه حمورابى پادشاه كلده قانون خود را بر آن ستون كنده و چنان كه مىگويند باستانترين قانون است كه در دسترس ماست .
كاوشگران فرانسه از آن هنگام همه ساله زمستان به خوزستان آمده در شوش كاوش مىكردند و دژى از آجر و سنگ در آنجا براى نشيمن خود بنيان نهادهاند و همه ساله چيزهاى بسيارى از زير خاك بدست
تاريخ پانصد ساله خوزستان ( فارسى ) — صفحة 238
مساهمون: احمد كسروى تبريزى
ص٢٣٨