از جلو و عقب كشيده و داراى سه چيز شبيه بهم مىباشد و نمىتوان آن را توصيف نمود ولى ميتوان شبيه ظرفى دانست كه روى آن سه گلوله يا سه سيب قرار داده باشند - اين سيماى مخصوص داراى چهار بال است كه دو عدد آن در عقب و دو ديگر در جلو قرار دارد .
« بطورى كه اشاره نمود اين حجّارى در ايران شباهت به آنچه تاكنون ديدهايم نداشته حتّى شبيه حجّاريهاى ديگرى هم كه از اين پس مىبينيم نيست .
« حجّارى مزبور از برخى جهات به نقوش مذهبى مصرى و نيز به چند نقش برجسته كه بتازگى در نينوا كشف شده است شباهت دارد و اگر كاملا همانند آنها نيست لااقل از لحاظ لباس و بالها شبيه آنها است ضمنا از نظر شيوهء كار به نقوش تختجمشيد ميماند منتهى با طرز و اسلوبى كه قديمىتر بودن آن را مىنمايد .
« در روى سر آن چهار سطر به خط ميخى نوشته شده است » .
دانشمند فقيد مولانا ابو الكلام آزاد وزير فرهنگ اسبق هندوستان و از شخصيّتهاى علمى برجستهء آن سامان باستناد نقش برجستهء مزبور و نبشتهء بالاى آن ( كه بشرح سابق الذّكر بعدا از ميان رفته است ) كورش كبير را همان ذو القرنين مذكور در قرآن مجيد « 1 » دانستهأند و نظريّهء ايشان كه متضمّن بحث مفصّل و بسيار جالب و شيرينى است به زبان عربى در مجلّهء ثقافة الهند ( شمارههاى مارس و ژوئن و سپتامبر 1950 ) منتشر گرديد و ترجمهء فارسى آن هم بوسيلهء دانشمند گرامى آقاى ابراهيم باستانى پاريزى تهيّه و طىّ رسالهء جداگانه چاپ و منتشر شد « 2 » و همچنين در مجلّهء صبا ( شمارههاى 46 و 47 - اسفند 1329 ) و پس از آن در كتاب پاسارگاد نگارش آقاى على سامى ( چاپ شيراز 1330 ) و مجلّد چهارم گزارشهاى باستانشناسى بقلم همان دانشمند ( چاپ شيراز 1338 ) نيز بتفصيل درج گرديده است و علاقهمندان مىتوانند به آن مراجعه فرمايند .
هامش
( 1 ) سورهء مبارك كهف - آيات 83 تا 98 .
( 2 ) چاپ تهران - تيرماه 1330 .