همواره سعى بر دست يافتن بر آن داشته و دارند تا قيمتها را ، كه از توليد تا مصرف گاهى به چندين برابر مىرسد ، معتدل سازند و مصرفكنندگان را ، كه در زير فشار سنگينى تورّم و گرانى دستوپا مىزنند ، بآسايش برسانند و نمىتوانند .
با توجه بمطالب مذكور نبايد انتظار داشت كه وقتى سخن از صنعت در اردبيل بميان مىآيد از كارخانههاى بزرگ و كوچك يا رشته صنايع گوناگون فعلى صحبت مىشود بلكه از همان لوازمى كه يك دهقان در زندگى ابتدائى و سادهء خود بدان نياز داشته ، يا آن شهروند قرون گذشته در قلمرو حوائج خود محتاج آنها بوده و استادكاران اردبيلى آنها را تهيه مىنمودهاند ، در اين مبحث عنوان مىگردد . اگرچه ممكن است برخى از آنها با تعريف علمى صنعت نيز انطباق نيابد .
اردبيل منطقهء كشاورزى است و بر خلاف امروز ، كه دهقانان كارآمد و روستائيان ستبر و پرقدرت ، كشاورزى و دامدارى را رها كرده با استفاده از بىنظمىهاى اجتماعى دستفروشى در تهران و شهرها را به كارهاى توليدى خود ترجيح داده ده را به قصد شهرها ترك كردهاند ، در گذشته قسمت اعظم ساكنان اين منطقه را روستانشينان تشكيل مىدادند و آنان در كارهاى كشاورزى محتاج وسايلى بودند و اين وسايل را در وهلهء اول آهنگران و نجّاران برآورده مىساختند .
آهنگرى :
آهنگران دستهء معينى از صنعتگران اردبيل بودند و در بازار راستهء مخصوصى بنام « دميرچى بازار » « 1 » داشتند كه امروز نيز به همين نام خوانده مىشود .
آنان هريك در اين بازار دكان معينى داشتند و كورهء مخصوصى در وسط آن مىساختند و با كمك دمهاى بزرگ و زغال چوب حرارت مطلوبى در آن بوجود ميآوردند . آنگاه قطعات آهنى را كه مىخواستند به شكل مخصوصى درآورند در آنجا سرخ كرده با انبر آهنين بر روى سندانى كه در جلوى كوره قرار داشت مىگذاشتند و آمادهء چكش زدن مىنمودند .
چكشزنها معمولا جوانان يا ميانسالان نيرومندى بودند و با پتكهاى سنگينى بر آهن
هامش
( 1 ) - دمير يعنى آهن .