جغرافيائى 30 / 48 و عرض 20 / 38 درجه ، معدل بارندگى 08 / 327 ميليمتر در سال .
و - ايستگاه پل الماس واقع در مركز قريهء الماس بارتفاع 1350 متر از سطح دريا و به طول جغرافيائى 12 / 48 و عرض 09 / 38 درجه ، معدل بارندگى 8 / 306 ميليمتر در سال .
ز - ايستگاه پل ساميان واقع در مركز قريهء ساميان بارتفاع 1150 متر از سطح دريا و به طول جغرافيائى 15 / 48 و عرض 23 / 38 درجه ، معدل بارندگى 5 / 277 ميليمتر در سال .
لازم بيادآورى است كه در سال آبى 1351 - 1350 سى و پنج درصد نزولات آسمانى در منطقه اردبيل به صورت برف بوده است .
كتاب « ايرانزمين » « 1 » ميزان بارندگى اردبيل را تا 350 ميليمتر در سال قيد كرده ولى كتاب « تقسيمات اقليمى و رستنيهاى ايران » آن را قريب 262 ميليمتر بيان داشته و افزوده است كه از اين مقدار تقريبا 85 ميليمتر در بهار ، 87 ميليمتر در زمستان و بقيه در پائيز و گاهى در تابستان مىبارد و بيشتر بارندگى بين بهمنماه و ارديبهشت صورت مىگيرد و متوسط آن تا 1 / 61 ميليمتر مىرسد .
علاوه بر منابع مذكور « هيئت بررسى واحد آب وزارت آب و برق » نيز كه در سال 1352 مطالعاتى در اين منطقه به عمل آورده است در گزارش خود معدّل ريزشهاى آسمانى شانزده سالهء اين ناحيه را 387 ميليمتر نوشته است .
با همهء اين احوال ، تاريخ گذشتهء اردبيل حكايت از خشكساليها و كمآبيهاى زيادى در اين منطقه مىنمايد و از قحط و غلاى حاصل از آنها ، كه موجب مرگوميرها و بيماريها و مهاجرتهاى بسيارى گشته است سخن مىراند و ما به چند واقعه از آنها در مجلد اول اين كتاب اشاره كردهايم . شك نيست كه امكان چنان كمآبىها و خشكساليها همچنان وجود دارد و تا زمانى كه از آبگيرهاى طبيعى آن مثل « نوئور » ، « درهء آغلاغان » ، « شورابيل » و غيره با آماده كردن آنها براى ذخيرهء آب استفاده نشود بىآبى و قحطى خطر بزرگى براى مردم اين ولايت به حساب مىآيد .
رودهاى اردبيل :
در ولايت اردبيل رود بزرگ و پرآبى كه تمام منطقه را سيراب نمايد وجود ندارد و فقط چند نهر بالنسبه كمآب در آن به چشم
هامش
( 1 ) - ايرانزمين تأليف آقايان جليل زاهد و محمد رضا زهتابى ، تهران . چاپ پيروز . 1348 . ص 230 .