گرفت .
تصنيف ديگر وى تصحيح الاسانيد است كه براى راوىشناسان ارزشمند مىباشد .
محمد بن موسى الاردبيلى :
حكيم و دانشمند بزرگ عصر خود بوده و دو كتاب يكى در حكمت نظرى بنام « اسرار الحكمه » و ديگرى در حكمت عملى بنام « مداوات النفوس » نوشته است .
مؤلف الذريعه نام ويرا « ابى جعفر محمد بن موسى الاردبيلى » نوشته و بدون آنكه در باب شرححال و تاريخ حياتش مطلبى عنوان كند آورده است كه كتاب مداوات النفوس او در تهذيب اخلاق است و حاوى پنج فصل مىباشد و فصل اول آن در تعريف خلق است . اين كتاب به خط « شهاب الدين بحرانى » در سال 737 هجرى نوشته شده و صاحب الذريعه از وجود آن در نجف ، نزد آقا « سيد حسين بن سيد ابى القاسم التبريزى » طبيب خبر داده است .
محمد حسين اردبيلى :
در مجلد 23 الذريعه بمناسبت تأليف كتابى بنام « رسالة فى المنطق » از او ياد شده و اضافه گرديده است كه نسخهء خطى آن از قرن يازدهم هجرى باقى است كه شخصى بنام « محمد رضا بن گلمحمد » با خط نستعليق نوشته و هماكنون به شماره 1 / 4056 در كتابخانهء مجلس شورايملّى مىباشد .
محمد طاهر اردبيلى
گنجينهء دانشمندان دربارهء او چنين نوشته است : « مرحوم مبرور شيخ العلماء العاملين ، حجت الاسلام و المسلمين حاج ميرزا محمد طاهر اردبيلى نجفى ، از شيوخ علماء و اكابر اساتيد و مدرسين حوزهء علميهء قم بودهاند . وى فرزند مرحوم حاج عبد الظاهر مدرس اردبيلى ، كه از علماء آذربايجان و علماء بىبديل آنسامان بوده است ، بوده . در ذيحجّه 1308 قمرى در اردبيل متولد شده و ادبيات را از والد مبرورش استفاده و بعد دو سالى در مشهد از محضر مرحوم اديب نيشابورى استفاده كرده و بعد منتقل باصفهان شده ده سال