ببيند ، و كمكم اذعان و اعتراف مىنمايد كه خداى متعال در همه جا حاضر و ناظر و نگران همهء مخلوقات است . و اين مراقبه در تمام حالات و در همهء اوقات بايد رعايت شود .
چهارم درجه ، مرتبهاى است از اين عالىتر و كاملتر و آن اينست كه خودش خداى را حاضر و ناظر ببيند و به طور اجمال مشاهدهء جمال الهى نمايد . و اشاره به اين دو مرتبهء اخير از مراقبه است
وصيّت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله به ابى ذرّ غفارى رضوان الله عليه :
اعبد الله كأنّك تراه ، فان لم تكن تراه فانّه يراك .
« خداى را چنان عبادت كن مثل آنكه گوئى تو او را مىبينى و اگر نمىتوانى او را ببينى او را طورى عبادت كن كه بدانى او ترا مىبيند » . بنابراين عبادت در مرحلهاى كه خدا او را مىبيند پائينتر است از مرتبهاى كه او خدا را مىبيند .
چون سالك بدين مرتبه رسد براى آنكه بتواند به كلّى اغيار را از ذهن خود خارج كند بايد نفى خاطر را در ضمن يكى از اعمال عباديّه به جاى آورد ، چه جائز نيست در شرع مقدّس توجّه به سنگ يا چوب كند زيرا اگر در همان لحظات توجّه ، مرگ او را دريابد چه جواب خواهد گفت ؟ امّا نفى خواطر در ضمن ذكر و با حربهء ذكر ، عبادت است و ممدوح شرع و بهترين طريق آن توجّه به نفس است كه اسرع طرق است براى نيل به مقصود ، چه توجه به نفس ممدوح و مقبول شرع انور است و كريمهء شريفهء :
رساله لب اللباب در سير و سلوك اولى الالباب — صفحة 145
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٤٥