مراد از صلاة در اين آيهء مباركه همان معناى لغوى است ، يعنى توجّه به پروردگار عظيم ، بنابراين با ياد خدا صبر و تحمّل كردن و دندان روى جگر گذاشتن موجب تخفيف شدائد و مصائب و عامل مهمّ پيروزى است . و لهذا ديده مىشود كه همين مردمى كه در خانههاى خود از بريدن دستشان گريان مىشوند در ميدان جهاد و مبارزه با دشمنان دين از قطع شدن دست و پا و ساير جوارح و اعضاء هيچگونه بيمى نداشته و در خود ضعف و هراسى احساس نمىنمودند . روى اين قاعدهء كلّيّه أئمّهء طاهرين - صلوات الله و سلامه عليهم أجمعين - در كتمان اسرار توصيههاى فراوان و سفارشهاى عجيبى فرمودهاند حتّى ترك تقيّه را از گناهان بزرگ به شمار آوردهاند .
روزى أبو بصير « 1 » از حضرت صادق عليه السّلام سؤال كرد كه :
هامش
( 1 ) - اين روايت را در « توحيد » صدوق در باب « رؤية » در ص 117 از طبع سربى آورده است با اسناد متّصل خود از أبو بصير عن أبي عبد الله عليه السّلام قال :
قلت له : اخبرنى عن الله عزّ و جلّ هل يراه المؤمنون يوم القيمة ؟ قال : نعم و قد رأوه قبل يوم القيمة ، فقلت : متى ؟ قال : حين قال لهم : أ لست بربّكم ؟ قالوا : بلى . ثمّ سكت ساعة ثمّ قال : و انّ المؤمنين ليرونه في الدّنيا قبل يوم القيمة ، أ لست تراه في وقتك هذا ؟ قال أبو بصير : فقلت له : جعلت فداك فاحدّث بهذا عنك ؟ فقال : لا ، فانّك اذا حدّثت به فانكره منكر جاهل بمعنى ما تقوله ثمّ قدّر انّ ذلك تشبيه كفر . و ليست الرّؤية بالقلب كالرّؤية بالعين ، تعالى الله عمّا يصفه المشبّهون و الملحدون .