هامش
به دين حق مىباشند و گناهان كبيرهاى انجام دادهاند ؛ ولى خدا از دين آنها خشنود است .
چه كسانى شفاعت مىكنند ؟
همانطور كه سابقا گفته شد شفاعت به دو گونه است : « شفاعت تكوينى » و « شفاعت تشريعى » . شفاعت تكوينى عبارت است از وساطت علل وجودى در ميان خداوند و موجودات ديگر ، و از اين نظر ، تمام اسباب و علل وجودى شفيع نزد خدا محسوب مىشوند . ولى شفاعت تشريعى آن است كه در عالم تكليف و مجازات واقع مىشود و آن بر دو قسم است :
1 . شفاعت در دنيا كه موجب مغفرت و آمرزش يا قرب به خدا در دنيا است .
شفاعتكنندگان در اين قسمت چند امرند : يكى « توبه » است ؛ همانطور كه خدا مىفرمايد :قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ وَ أَنِيبُوا إِلى رَبِّكُمْ( زمر ( 39 ) : 54 )
بگو اى بندگان من كه در حق خود زيادهروى كرديد ، از رحمت خدا نوميد نشويد ؛ زيرا خداوند همه گناهان را مىآمرزد چه اينكه او آمرزنده و مهربان است و توبه كنيد ( و بازگشت كنيد ) به سوى پروردگارتان .
و آن تمام گناهان حتى شرك را شامل مىشود . ديگر ، « ايمان » است ؛ چنانكه خدا مىفرمايد :آمِنُوا بِرَسُولِهِ( حديد ( 57 ) : 28 )
ايمان به رسول او بياوريد .
تا آنجا كه مىفرمايد :يَغْفِرْ لَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ *تا گناهانتان را بيامرزد .
و از جمله هر « عمل صالح » است ؛ چنانكه فرموده :وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ عَظِيمٌ( مائده ( 5 ) : 9 )
خداوند به كسانى كه ايمان آوردهاند و عمل صالح انجام دادهاند ، وعده آمرزش و پاداش بزرگ داده است .
و نيز فرمودهيا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ( همان / 35 )
اى مؤمنان ، از خدا بپرهيزيد [ و ] وسيلهاى به سوى او انتخاب كنيد .
استدلال به اين آيه از اين نظر است كه روى سخن به اهل ايمان است و منظور از وسيله ، همان تقوا و عمل صالح است كه شخص را به آمرزش و رحمت