هامش
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ( . بقره ( 2 ) : 207 )
اين آيه شريفه در مقام فداكارى و جانبازى حضرت على ( ع ) به مناسبت شب هجرت رسول خدا ( ص ) وارد شده است كه ايشان به جاى رسول خدا ( ص ) در بستر آن حضرت خوابيد و دشمنان دين و رسالت را مأيوس كرد .
همچنين مىفرمايد :رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ( مائده ( 5 ) : 119 )
اين آيه در مقام كسانى نازل شد كه با رسول خدا ( ص ) بيعت كردند تا در حمايت از ايشان دين خدا را يارى دهند . و نيز مىفرمايد :اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ( بقره ( 2 ) : 22 )
خداوند تعالى از اينكه بندگان گنهكارش با شرمسارى به سوى او باز گردند و دست تضرع و بندگى به جانبش دراز كنند ، ابراز خشنودى مىكند ؛ زيرا آنان با توبه خويش در زمره پاكان قرار مىگيرند و نيكويان و پاكان در پاكى خويش رضايت خدا را فراهم مىكنند و محبوب حضرتش واقع مىشوند .
همچنين مىفرمايد :وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ( آل عمران ( 3 ) : 134 )
خداوند نيكوكاران از بندگانش را مىستايد و از آنان اظهار رضايت و به دوستى آنان مباهات مىكند .
همچنين آيه شريفه« يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ »در سوره مائده حاكى از اين مطلب است كه مىفرمايد :يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكافِرِينَ يُجاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لا يَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ( مائده ( 5 ) : 54 )
و شاعر چه زيبا مىگويد :« چه خوش بىمهربانى از دو سر بى »مؤيد اين نظر آن است كه رسول خدا ( ص ) در جنگ خيبر پس از آنكه برخى از اصحاب نتوانستند كارى انجام دهند و جنگ را خاتمه بخشند ، آن حضرت فرمودند فردا پرچم را به دست كسى خواهم داد كه خدا او را دوست دارد و او نيز خدا را دوست دارد :
( لأعطينّ الرّاية غدا رجلا يحبّ اللّه و رسوله و يحبّه اللّه و رسوله ) ( كافى ، ج 8 ، ص 349 )
خداوند در اين آيه شريفه از مقام خلوص و مجاهدت على ( ع ) ابراز رضايت مىكند .
مجموع اين آيات و آيات ديگر حاكى از رضايت حق از بندگان ممتاز و ستايش از آنان است .