الدين چلبى كه از خلفاى مولانا و سردفتر اهل وفاست فرموده و ديوان غزلياتش بين الجمهور مشهور و كتاب فيه ما فيه در السنة و افواه فقرا مذكور است . وفات آن حضرت فى شهور سنه ششصد و هفتاد و دو بوده و مزار كثيرالانوارش در ولايت قونيه در غايت اشتهار و مطاف طوايف اهل روزگار است رحمة اللّه عليه . از مولانا فرزند ذكور بجز بهاء الدين ولد نمانده احوال اولاد مولانا در ذكر شهر قونيه از مساعدت بخت مأمولست .
از ديوان و مثنوى آن بزرگوار اين اشعار نوشته شد
قصيده :
آفتاب وجود اهل صفا * وان امام مبين ولى خدا
آن امامى كه قائم است به او * هم زمين و زمان و ارض سما
ذات او هست واجب العظمة * او منزه ز كفر و شرك و ريا
عالم وحدتست مسكن او * او برون از صفات ما و شما
اوست جان حقيقت انسان * جمله فانى و جان بود بر جا
جنبش او بود ز حى قديم * گردش او بود بگرد بقا
هست باقى چه ذات خالق حى « 1 » * دان صفاتش على عالى را
نيست خالى صفات حق از ذات * هست ممسوس او بذات خدا
اوست آن كنز مخفى لاهوت * كه ز حق او به حق شده پيدا
نقد آن گنج علم بىپايان * هست مقصود آن على علا
حكمت او جز او نداند كس * كو حكيم است و عالم الاشياء
اول او بود بلا اول * آخر او بود بلا اخرى
ناصر انبيا است او الحق * اوليا راست ديده بينا
او به حق حاضر است در كونين * تو يقين دان كه اوست روز جزا
او به حق است و حق از او ظاهر * او به حق است جاودان حقا
لمعهء نور روى او كرده * آفتاب از ضياء خود پيدا
بود از نور او دل آدم * ز آن شده تاج مظهر اسماء
مطلع گشته است بر همه شىء * آدم از علم آن امام تقى
هامش
( 1 ) - نسخه : ذات خالق و خلق