تبعيدها و زندانها دچار گرديد . و در سال 1318 به حبس بول مبتلا گرديد و سمت چپ بدن او به استرخاء گرفتار گشت و پزشكان در پى آن ، او را از مطالعه منع كردند .
اين درد براى او بسيار جانكاه بود به صورتى كه مرگ را بهتر از بى مطالعگى مىدانست و آرزوى آن را داشت .
در سال 1320 بدنبال عمل جراحى به ذات الريه ( سرماخوردگى ) مبتلا شد و پس از يك شبانه روز تب شديد در ساعت 8 صبح جمعه 14 آذر ماه از گرفتاريها نجات يافت و از سراى غرور به سراى سرور رحلت فرمود » . « 1 » علّامه آقا بزرگ تهرانى در نقباء البشر مىنويسد :
« وى فرزند ميرزا فرج اللّه ، و خود از حكماء بزرگ و اهل علم و أدب و فلاسفهء عصر حاضر در تهران بود . از قرار در جمعه 18 ماه رمضان المبارك 1280 در كلاردشت مازندران متولد شده و در تهران در خدمت « آقا محمّد رضا قمشهاى » و « آقا على مدرّس » و « ميرزاى جلوه » درس خوانده و در دوره اوّل مجلس به وكالت برقرار و مدتها در مدرسه قنبر على خان و مدرسه سپهسالار درس مىگفته است . و پس از آن در اثر قدرت مطلقه حكّام ناحيه تنكابن كه أملاك طايفهء ايشان را كه به « بنى فقيه » معروف بودند ، غصب كرده بودند ، از تدريس در آن محل ممنوع گرديد و پس از آن در خانهء خود بتدريس پرداخت و جماعتى كثير از اهل حكمت و فلسفه و أدب از درس او بهرهمند شدند .
از خصائص او كتابخانهاى بود كه در آن از كتب نفيس خطى و چاپى بسيار جمع كرده بود .
بامداد پنج شنبه 14 ماه ذى القعدة الحرام سنه 1360 مطابق 13 آذر ماه ( 1320 ) در سن 81 سالگى در تهران وفات يافت و بر حسب وصيت در روز 15
هامش
( 1 ) - صفوت ، محمّد على ، داستان دوستان ، ص 121 - 119 .