فلاسفه آخر قرن ماضى ، در حاشيه نوشته بر مىآيد كه در حوزهء جلوه اين مسئله محل بحث بوده كه آيا اين ترجمه به قلم خود شيخ است يا تعلّم ديگرى ، كه رياضى ادلّه بر شق دوّم پيدا كرده و در زير عنوان « نسخه ترجمه و خصوصيات آن » مرحوم مشگان طبسى مرقوم داشتند .
آن چه مرحوم رياضى در حواشى نسخه « اشارات » نوشته در ذيل صفحات با گذاشتن حرف ( ح ) كه علامت حاشيه است ، در آخر بطبع رسيده و ميرزا عبد اللّه در آخر ترجمه اشارات چنين نوشتند :
فراغت از تصحيح اين كتاب مستطاب در 20 شهر اللّه الأصب ، رجب المرجب 1298 بعونه تعالى عنايت شد الفقير عبد اللّه » « 1 » ميرزا ابو الحسن جلوه حكيم معروف در تاريخ تحسّر وفات ميرزا عبد اللّه رياضى سروده است :
ميرزا عبد اللّه آن كو ، بى گزاف * مثل او ديگر نيارد روزگار
بود كان وجود و فضل و مردمى * نى كز اين اوصاف آرد افتخار
جز كه استغنا و حفظ دوستان * مىنكرد او چيز ديگر اختيار
بذل كرد او هر چه اندر دست داشت * تا كه آسان باشدش زينجا گذار
هامش
( 1 ) - ميرزا عبد اللّه مردى فاضل و با ميرزاى جلوه دوست بود . از بيانات حكيم مقام فضل و دانش او مستفاد مىشود .