معقولات نزد فيلسوف بزرگ ميرزا ابو الحسن اصفهانى ( جلوه ) و علامه ميرزا محمّد حسن آشتيانى پرداخت تا آن جا كه از بزرگان شاگردان وى درآمد .
اين مرد بزرگ بين معقول و منقول را جمع كرده بود ولى به علت مهارتش در رياضيات به ( رياضى ) مشهور شده بود كه در اين فنّ مدرّسى يگانه بود .
در آغاز در مدرسه امام زاده زيد معروف ، شروع به تدريس نمود و سپس به مدرسه منيريه منتقل گشت و بنده ( آقا بزرگ ) مدتى را نزد وى حساب و هيئت خواندم با اينكه در فنون حكمت تبحّر داشت فقيهى با ورع و متشرّع بود . به زنجان مسافرت كرد و دوباره به تهران بازگشت ولى در بازگشت دوّم به وطن در تاريخ سيزدهم رمضان 1351 ه . ق درگذشت .
آثارى كه از وى به جاى مانده عبارتند از :
1 - شرح لغز ( الزبدة ) شيخ بهايى به فارسى .
2 - حاشيه بر اصول أقليدس تا مقالة العاشرة .
3 - ترجمه شرح لغز ( القانون ) ملك الأطباء .
4 - رسالهاى در حساب عقود الأنامل .
همه رسائل فوق به خط شاگردش ميرزا اسد اللّه بن محمّد جعفر زنجانى در مجموعهاى فراهم آمده و شيخ محمّد على اردوبادى در كتاب خود « الحديقة المبهجة » از آن ياد كرده است .
پارهاى از رسايل وى عبارتند از :
رسالة اللباس المشكوك ، رسالة الخلل ، رسالة الخمس ، رسالة نسبة ارتفاع اعظم الجبال الى قطر الأرض ، حاشية الاكر از ثاذوسيوس و الردّ على البابية » « 1 » .
هامش
( 1 ) - نقباء البشر ، ج 1 ، ص 87 ، سال 1404 ، براى اطلاع بيشتر به كتاب حكما و عرفاى زنجان تأليف آقاى محقق مراجعه فرماييد .