است « 1 » . شرح حال معظم له ، در جلد ششم مكارم الآثار چنين آمده است :
« وى فرزند ملّا محمّد حسين و خود از اجلّهء علماء عصر و در علم احاديث و اخبار و سير و تاريخ و فقه و اصول و ساير علوم شرعيه و برخى از علوم عقليه از افاضل و اكامل بشمار مىآيد .
شرح احوالش به خلاصه اينكه او در اين سال 1277 قمرى متولد شده و پس از حل و ترحال به شهرهاى عديده ايران ، عراق عرب و فراغت از تحصيل علوم و أدب و حضور در مجالس دروس جماعتى از آن جمله حاج شيخ محمّد طاها در نجف ، از چندين سال پيش از اين ، در مشهد مبارك خراسان ساكن ، و تا كنون هم در آن زمين برين ، توطّن دارد و آن جا مرجعيتى شايسته و رياستى پسنديده ، به هم رسانيده و نزديك به سى جلد كتاب در فنون أخبار و اخلاق و مواعظ و متفرّقات ديگر ، تأليف كرده كه بسيارى از آنها مطبوع و منتشر گشته ، و از آن جمله است :
اوّل : كتاب « بنيان رفيع در احوال خواجه ربيع » انجام تأليف آن روز چهارشنبه 20 شوال 1341 .
دوّم : كتاب « جنّتان مدهامّتان » در عقايد و اخلاق و عرفان و برخى از فنون متفرقه ديگر در دو جلد ، انجام جلد اوّل آن پنج شنبه عيد غدير سنه 1346 . انجام تأليف جلد دوّم دوشنبه عيد اضحى سنه 1347 .
سوّم : « رسالهاى در نماز مسافر » از تقريرات استاد مذكورش .
مرحوم حاجى على أكبر ، از چندين نفر از علما روايت مىكند و هم روايت مىكنند از او چند نفر ، از آن جمله ، ميرزا محمّد على اردوبادى .
صاحب عنوان در شنبه 19 ماه سنه 1369 مطابق 18 بهمن ماه باستانى ، در مشهد وفات كرد و اعلانيه مجلس فاتحهء او ، در تهران در « روزنامهء اطلاعات س 24
هامش
( 1 ) - انصارى ( اهوازى ) ، ص 88 ( به نقل از تاريخ حكما و عرفا ص 102 ) .