باب الصفاء
قال اللّه تعالى :
وَ إِنَّهُمْ عِنْدَنا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْأَخْيارِ
« 1 » .
« مصطفين اخيار » ايشان اهل مقام صفايند كه خالص گردانيده است ايشان را خداى تعالى از كدورت تفرقه به خالصه ، و برگزيده است ايشان را بعد از آنكه صافى گردانيده است ، چنان كه گفته است :
[ معناه ]
الصفاء اسم للبراءة من الكدر ؛ و هو في هذا الباب سقوط التلوّن .
يعنى : تلوّن مذكور در باب وقت .
و هو ثلاث درجات :
الدرجة الاولى : صفاء علم يهذّب لسلوك الطريق ، و يبصّر غاية الجدّ ، و يصحّح همّة القاصد .
قصد كرده است به « صفاى علم » علم شريعت و متابعت رسول را در سنّت ؛ و او علمى است كه مؤدّب « 2 » مىكند عبد را به آداب نبىّ و اخلاق او عليه السّلام ، و تعليم مىكند او را طريقهء نبىّ عليه السّلام ، و مهذّب مىكند او را به سبب اين از براى سلوك طريق تحقيق ، و بينا مىگرداند او را به غايت جدّ ، چنان كه اشارت كرده شده است به سوى او در صدر كتاب در قولش كه : « إنّ للّه عبادا يريهم في بداياتهم ما في نهاياتهم » « 3 » . پس به درستى كه غايت جدّ ، نهايت سلوك و انقضاى اوست به سوى حدّ جمع به فناى در حقّ .
و ايشان اهل صفايند كه روزى گردانيده است ايشان را خداى تعالى به سبب صحّت متابعت نور بصيرت را ، و بينا گردانيده است ايشان را به نهايت حقيقت در
هامش
( 1 ) . ص / 47 .
( 2 ) . اصل : مأدّب .
( 3 ) . اثر حاضر ، ص 39 .