229 / 3 كچى / ت : « كژى » .
« كچ » بطبع دگرگون آوائى « كژ » است .
229 / 10 پيكار / چنين است در اصل . ت : « بيگار » .
230 / 6 ابر / اصل : « اببر » .
230 / 13 ميذنه / در حاشيهء اصل نوشته شده است : « ميذنه : محلّ اذان گفتن » .
230 / 22 مجو / ت : « بجو » .
231 / 2 تسلسلها / ت : « تسلسها » .
« تسلّس » يعنى « سالوسى » و « مكّارى » ( سنج : لغات ، 3 / 115 ) .
231 / 9 كچ / چنين است در اصل ، بر خلاف آن مصراع يكم كه « كج » نوشته شده .
پيش از اين هم در اين دستنوشت به ضبط « كچى » باز خورديم .
231 / 11 بر دريد / ت : « اندريد » .
231 / 12 فانتظرنا / ت : « فانتظرهم » .
مصراع نگرنده است به آيهء 30 از سورهء سجده :
« فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَ انْتَظِرْ إِنَّهُمْ مُنْتَظِرُونَ »
.
231 / 20 رحمت آمد ره نمود / اصل : « رحمت اموزى نبود » .
231 / 22 گرمى نهد / ت و ن : « كژ مىنهد » .
مثل ضبط متن ما در نسخه بدلهاى ن هم ديده مىشود .
233 / 9 خاج / اين مصراع در ت چنين است : « كه بت تو بود و از ره مانع او » .
234 / 3 غرّ / « غرّ » به ضمّ يكم و تشديد راء ، به معناى فريب و دروغ در اينجا آمده است . ( نگر :
لغات ، 7 / 12 ؛ ع ، 5 / 288 ) .
234 / 8 شهد / اصل : « داد » .
236 / 10 برد آن / در اصل « آن برد » نوشته شده و سپس به ترتيب روى كلمات ، « خ » و « م » گذاشتهاند ؛ يعنى « مؤخّر » و « مقدّم » .
236 / 11 بسّك / اصل : « نشك » ؛ يا چيزى شبيه به اين .
236 / 14 بدزديت / چنين است در اصل . ت : « بدزديد » .
چنان كه پيداست و واژه شناسان مىدانند ، « بدزديت » ريختى است سخت كهن گونه و ديرينهوش از « بدزديد » .
237 / 10 ذبال / اصل : « و بال » .
« ذبال » و « ذباله » به معناى فتيله و فتيلهء افروخته است ( سنج : لغتنامهء دهخدا ، ذيل : ذبال و