119 / 4 جعل / « جعل نوعى از سوسك درشت است كه بر سرگين مىنشيند ؛ به پارسى سرگينگردانك و سرگينغلطانك مىگويند » ( فر ، 3 / 830 ) .
120 / 13 گفت : ادخل فى عبادى . . . / آنگونه كه زنده ياد فروزانفر نيز يادآور گرديده است ، گويا اين بيت مثنوى نگرنده باشد به آيات 27 تا 30 از سورهء خجستهء « فجر » ( سنج : فر ، 3 / 1115 ) .
121 / 2 خدا / اصل : « خداى » .
121 / 7 در تو بنهم اى ملك ! اشكال و شك / ت بجاى اين « اى ملك ! » - كه مكرّر گونه است و شيوائى شكن - ، « داعيهء » [ داعيهى ] دارد .
121 / 9 عنا / ت : « فنا » .
122 / 19 تنفذوا / اصل : « تنفذو » .
بيت مولانا نگرنده است به آيهء 33 از سورهء خجستهء « الرّحمن » ( نگر : فر ، 3 / 786 ) .
123 / 14 چه چاشت / در ت بجاى « چه » ، « چو » آمده است . ما در اين يادداشتها پيشتر از آمدن « چه » بجاى « چو » سخن گفتيم .
123 / 17 بپيوسته ست / اصل : « به پيوستست » . اين ريخت را ، بطبع ، هم مىتوان « بپيوست است » خواند و هم « بپيوستهست » .
124 / 14 باشى جدا ؟ / ت بجاى « باشى » ، « باشد » دارد . در ضبط سراج طبعا « شكر » نخست اين نيمبيت را بايد منادا گرفت .
125 / 6 زيشان / اصل : « زينشان » .
125 / 19 ار / چنين است در اصل ؛ و مىتواند كوتاهشدهء « اگر » باشد ؛ در اينجا به معنى « يا » .
ت : « از » .
127 / 6 پايد / ت : « تابد » .
127 / 9 شاهدتر / ت : « شاهد تو » .
127 / 22 بازجا / ت : « نازجا » .
128 / 8 طبله خوار / اصل « طبله خوار » دارد ولى ت « طبل خوار » ضبط كرده .
« طبل » و « طبله » در ادب پارسى به جاى يكديگر به كار رفتهاند .
« طبل خوار » به معناى « مفتخوار ، پرخوار ، شكمباره ، أكول ، عبد البطن » ، و « طبل خوارى » به معناى « پرخورى ، مفتخورى ، شكمبارگى ، زياده روى در خوردن غذا » در سرودههاى مولانا به كار رفته است . ( نگر : لغات ، 6 / 218 ) .
128 / 11 ثبات / ت : « نبات » .
سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — صفحة 465
مساهمون: جويا جهانبخش
ص٤٦٥