مهريست « 1 » سرشته حق در آب و گل من * جا كرده چو جان به تن بجان « 2 » و دل من
آن مهر على و مهر اولاد على است * محصول دو عالم من حاصل من
دل ياد حسين چون كند خون گردد * عقلم مجنون شود به هامون گردد
حيران سپهرم كه تنش بىسر ديد * ديگر به حوالى زمين چون گردد « 3 »
يا رب چو ره هدى هدايت كردى * انصاف و مهمّات كفايت كردى
بر وفق هدايتم به كردار بدار * مشكور كن آنچه را عنايت كردى « 4 »
يا رب جان را غذا ز دانش دادى * دل را دادى ز فيض دانش شادى
توفيق عمل به علم هم نيز بده * اى هم تو ولى نعم و هم هادى « 5 »
از لذت عيش اين جهان سرد شدم * در آرزوى اجل همه درد شدم
چندى چو زنان به رنگ و بو بودم شاد * آخر به يقين آخرت مرد شدم
مىكرد جهان به خويشتن خرسندم * مىداشت به رنگ و بوى خود در بندم
چون دادهء خويش اندك اندك بگرفت * بگسست ز تار و پود او پيوندم « 6 »
اين گلشن دهر عاقبت گلخن شد * هر دوست كه بود جُز خدا دشمن شد
جُز مهر خداى هر چه در دل كشتم * حاصل اندوه و دانه صد خرمن شد
هر لذّت دنيا المى با وى هست * هر شادى اين نشئه غمى با وى هست
پُربار مكن كشتى تن را ز امل * سنگين چو شود غرق يمى با وى هست « 7 »
هامش
( 1 ) - چ ش : مهرت سرشته ، چ پ : مهر تو سرشته .
( 2 ) - چ پ ، چ ش : به تن در آب و گل من .
( 3 ) - اين رباعى فقط از عق مأخوذ شده .
( 4 ) - فقط از عق نقل شده .
( 5 ) - در اصلى نبوده است .
( 6 ) - در چ پ ، چ ش نيست .
( 7 ) فقط از عق نقل شده .