العلم : الأثر الّذى يعلم به الشّىء كعلم الطّريق و علم الجيش . « 1 » و ارتهان : بگرو استدن .
و الحين ( بالفتح ) : الهلاك . و انتقام : كينه كشيدن . و اعتصام : چنگ درزدن . و رجل قدم ( بكسر الدّال ) : أى متقدّم . و اضطرام : زبانه زدن آتش . و حمم « 2 » ( بضمّ ) : انگشت .
مىفرمايد : من علىام ، اميد داشته شده نزد علم لشكر ، به گروگيرنده مر هلاك [ را ] ، وفاكننده بعهدها . يارى مىكنم بهتر « 3 » مردم را به بزرگى و كرم ، پيغمبر راستى بخشاينده . و به حقيقت داند كه من زود شفا مىدهم سينهء او را و كينه مىكشم . پس او بدين خدا و سخن حقّ چنگ درزننده است . پس بايست ، نفرين كناد ترا خدا « 4 » ، اى بدتر پيشآينده . پس زود ببينى گرمى آتشى « 5 » كه زبانه زند . فروآئى « 6 » تو دران آتش ، پس فروافتى چون انگشت . س :
امروز كه آسمان بكام است مرا * خورشيد بجان و دل غلام است مرا
در حال نهد رو به هزيمت دشمن * گر فاش بگويم كه چه نام است مرا
خطاب مبنى بر اظهار حقّ به عمرو بن عبد الودّ در غزاى خندق
يا عمرو قد لاقيت فارس بهمة * عند اللّقاء معاود الأقدام
من آل هاشم من سناء باهر * و مهذّبين متوّجين كرام
يدعو إلى دين الإله و نصره * و إلى الهدى و شرائع الإسلام
بمهنّد عضب رقيق حدّه « 7 » * ذى رونق يفرى الفقار حسام
البهمة ( بالضّمّ ) : الفارس الّذى لا يدرى من أين يؤتى من شدّة بأسه ، و يقال أيضا للجيش بهمة و منه قولهم : فلان فارس بهمة . « 8 » و المعاودة : الرّجوع إلى الأمر الأوّل ، يقال :
الشّجاع معاود . « 9 » و أقدام بفتح همزه يا كسر ، أى معاود فى الأقدام . و بهره « 10 » بهرا : أى غلب .
هامش
( 1 ) . مفردات : 581 .
( 2 ) .G: حميم .
( 3 ) .C: مهتر .
( 4 ) .A: خداى .
( 5 ) .G: آتش .
( 6 ) .G: فروآى .
( 7 ) .C: جده .
( 8 ) . صحاح : 1875 .
( 9 ) . همان : 514 .
( 10 ) .E: بهر .