ابى طلحه در جولانگاه . پس افكنده شد بر روى « 1 » خود ، پس نزديك گردانيدم ازو شمشير تنك تيزناى كه زدوده شده بود به روشن كردن . گويا نمك آميزش كرد او را ، چون زبانه زد ، همچون روشنى برق در سايههاى ابر . س :
دشمن كه نديد غير آزار ز من * مجروح و « 2 » شكسته گشت صد بار ز من
برداشتهام بار سر از گردن او * تا جان و تنش شود سبكبار ز من
رجز عثمان بن ابى طلحهء مردود كه در احد علمدار مشركان بود
أنا ابن « 3 » عبد الدّار ذى الفضول * و إنك عندى يا على مقتول
أو هارب خوف الرّدى مفلول
عبد الدّار : پسر قصىّ بن كلاب . و فللت الجيش : هزمته .
جواب او به عبارت فصيح و اشارت مليح
هذا مقامى معرض مبذول * من يلق سيفى فله العويل
و لا أهاب الصّول بل أصول * إنّى عن الأعداء لا أزول
يوما لدى الهيجا و لا أحول * و القرن عندى فى الوغى مقتول
أو هالك بالسّيف أو مفلول
عرضت الشّىء فأعرض : أى أظهرته فظهر ، و هذا كقولهم : كببته « 4 » فأكبّ ، و هو من النّوادر . و العويل : رفع الصّوت بالبكاء . و حول : از جائى به جائى « 5 » شدن .
مىفرمايد : اين مقام من است ، آشكارا بخشيده « 6 » شده به من ؛ هركه مىبيند شمشير مرا ، پس مرو راست فرياد با گريه . و نمىترسم از حمله كردن ، بلكه حمله مىكنم ؛ به درستى كه
هامش
( 1 ) .A: به روى ،C: به روى .
( 2 ) .EG: - و .
( 3 ) .E: - ابن .
( 4 ) .E: كبيته .
( 5 ) .BE: جاى بجاى .
( 6 ) .CG: بخشنده .