نهى از اعتراض بر قضاى خالق و امر به مساهله با جميع خلايق
لا تتّهم ربّك فى ما قضى * و هوّن الأمر و طب نفسا
لكلّ همّ فرج عاجل * يأتى على المصبح و الممسى
اتّهام : كسى را تهمتزده كردن . و قضاء : حكم كردن . و طيب : خوش بودن ( از ثانى ) .
و المصبح و الممسى ( بضمّ الميم ) : مصدر ان بمعنى الإصباح و الإمساء .
مىفرمايد : تهمت منه پروردگار خود را در آنچه حكم كرده ، و آسان كن كار را ، و خوش باش بنفس خويش . مر هر غمى را فرجى است « 1 » شتابنده كه مىآيد بر بامداد كردن و شبانگاه كردن . س :
اى دوست به حكم حقّ رضا بايد داد * وز روى صفا تن به قضا بايد داد
گر نفس كند جلوه به آئين خلاف * او را بخلاف او سزا بايد داد
شكايت از قحط رجال و تنبيه نفس بر فنا و زوال
الحمد للّه حمدا لا شريك له * دأبى فى صبحه و فى غلسه
لم يبق لى مؤنس فيؤنسنى * إلّا أنيس أخاف من أنسه
فاعتزل النّاس ما استطعت و لا * تركن إلى من تخاف من دنسه
فالعبد يرجوا ما ليس يدركه * و الموت أدنى إليه من نفسه
غلس : تاريكى آخر شب . و إيناس : شاد كردن « 2 » . و أنس ( بفتح ) : انس گرفتن ( از رابع ) . و اعتزال : جدا شدن و به يكسو « 3 » شدن .
مىفرمايد : ستايش مر خدا را « 4 » ، ستايشى كه نيست هيچ انباز « 5 » مرو را دران ستايش ، خوى من است در صبح او و « 6 » در تاريكى آخر شب او . نماند مرا غمگسارى كه شاد كند
هامش
( 1 ) .G: فرحى است .
( 2 ) .CG: شدن .
( 3 ) .E: يكسو .
( 4 ) .AC: خداى را .
( 5 ) .G: انبازى .
( 6 ) .E: - و .