مىفرمايد : اى دريغ خوردن نفس من ! و اندك است آنكه شاد گردانيده شوم ، بهآنچه رسيد « 1 » به مردم از خير و شرّ . نمىخواهم در روزگار روزى حرب ايشان را ، و ايشان سعىكنندگانند در شرّ سخت . س :
هستند گروهى ز خرد بيگانه * وز غايت حرصند سگ ديوانه
گر آتش حرب شد فروزان جائى * سوزند ز تاب قهر چون پروانه
حكايت
ابن اعثم گويد : در حرب صفّين احمر ، غلام عثمان ، بميدان آمد و بارتجاز مىگفت :
إنّ الكتيبة عند كلّ تصارم * تبكى فوارسها على عثمان
قوم حماة ليس فيهم قاسط * يتلون كلّ مفصّل و مثانى « 2 »
و كيسان ، غلام مرتضى « 3 » ، در مقابلهء او خواند :
قف لى قليلا يا أحيمر « 4 » إنّنى * مولى التّقىّ الصّادق الإيمان
عثمان ويحك قد مضى لسبيله * فاثبت لحدّ مهنّد و سنان
و چون محاربه كردند ، احمر كيسان را بكشت و مرتضى فرمود : « قتلنى اللّه ، إن لم أقتلك ، يا عدوّ اللّه ! » و حمله كرد و احمر را از بالاى اسب بربود و چنان بر زمين زد كه دوش و استخوانهاى پهلوى او را خرد كرد و اين دو بيت بخواند . « 5 »
خطاب سعادتمآب باصحاب صاحب تمكين در حرب صفّين براى تقويت دين
دبّوا دبيب النّمل قد آن الظّفر * لا تنكروا فالحرب ترمى بالشّرر
إنّا جميعا أهل صبر لا خور
أون : هنگام آمدن . و شرر : آنچه از آتش جهد .
هامش
( 1 ) .AC: رسد .
( 2 ) .C: مثان .
( 3 ) .CG: + عليه السلام .
( 4 ) .C: احمير .
( 5 ) . فتوح 3 : 29 .