من : بيانى « 1 » . و أوحد : تنها . و خطّة ( بضمّ ) : كار بزرگ و قصّه . و تسمية : نام كردن . و مراد از كتاب قرآن « 2 » . و أغرّ : سفيدروى . و ضوء : روشنائى . و بدر : ماه شب چهارده . و صورة :
پيكر . و جلوت : أى كشفت . و غيم : ابر . و توقّد : افروخته شدن آتش . و الأمين : من الأمانة . و مصراع رابع اشارت به مثل
ما مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ
« 3 » .
مىفرمايد : به درستى كه مرو راست در ميان شما از خدا يارىدهندهاى ، و نيستم من بيننده يار خدا را تنها . پيغمبرى كه آورد از هر وحيى كارى بزرگ ، پس نام كرد او را پروردگار من در قرآن « محمّد » . سفيدروئى « 4 » كه چون روشنائى ماه شب چهارده است پيكر روى او ، وابرد ابر را ازو روشنائى او ، پس افروخته شد . امين است بر سرّى كه به وديعت داد خدا دل او را ، و اگر باشد آن گفتارى ، باشد دران راست گردانيده . س :
اى روى تو در عالم صورت مه بدر * زلف تو باعتبار معنى شب قدر
زان صدرنشين شدى كه در شخص جهان * مانند دلى و جاى دل باشد صدر
مرثيّهء سيّدهء فخمى ، شريفهء عظمى « 5 » فاطمهء زهرا در وقت حمّى
و إنّ حياتى منك يا بنت أحمد * بإظهار ما أخفيته لشديد
و لكن لأمر اللّه تعنو رقابنا * و ليس على أمر الإله جليد
إظهار : آشكارا كردن . و إخفاء : پنهان كردن . و عنا يعنو : خضع و ذلّ . و الجلد ( بالفتح ) :
الصّلابة ، تقول : جلد الرّجل ( بالضّمّ ) فهو جلد و جليد .
مىفرمايد : به درستى كه زندگى من از بعد تو ، اى دختر احمد ، به آشكارا كردن آنچه پنهان مىكردم ، هرآينه سخت است ؛ و ليكن مر فرمان خدا را فروتنى مىكند گردنهاى ما و
هامش
( 1 ) .B: - من بيانى .
( 2 ) .E: + عظيم .
( 3 ) . آل عمران : 144 .
( 4 ) .CG: سپيدروئى .
( 5 ) .E: سيدهء عظمى شريفهء فخمى .