و التنصّل « 1 » عن تضييعها « 2 » ،
و تنزّه و تجنّب از تضييع اوقات است « 3 » به بطالت و كسالت و جهالت .
و النظر فى الضّنّ بها ،
و به نظر ضنّت و بخل به آن ايام نگريستن ؛ يعنى مغتنم داشتن آن .
ليتدارك فائتها و يعمر باقيها ،
تا فوايت اوقات گذشته را به توبه و قضا و كفّارت تدارك كند ، و زمان آينده را به طاعت و عبادت و آنچه مقتضاى وقت بود معمور دارد .
فأمّا معرفة النعمة فإنّها تصفو بثلاثة أشياء :
چون تعريف يقظه و اركان و احكام آن بيان كرد ، اسباب تحقّق و تكميل آن را تفصيل مىكند . مىفرمايد كه معرفت نعمت به سه چيز وافى و صافى مىشود :
بنور العقل ،
يكى ، به نور عقل كه مستفيض از پرتو هدايت بود .
و شيم « 4 » برق المنّة ،
و « 5 » دگر ، چشم داشتن برق موهبت كه از سحائب « 6 » 106 امتنان حق « 7 » ظهور كند ، كه نعمت بعد « 8 » از انتظار اظهر و اغرّ بود .
و الاعتبار بأهل البلاء .
ديگر ، عبرت گرفتن از حال اهل بلا تا قدر نعمت عافيت بداند .
و امّا مطالعة الجناية فإنّها تصحّ بثلاثة « 9 » أشياء :
و اما مطالعهء جنايت كه ركن دويم يقظه است به سه چيز تمام مىشود :
بتعظيم الحق ،
هامش
( 1 ) . ج : التفضّل .
( 2 ) . ج : تضييها ( با يك دندانهء اضافه ) .
( 3 ) . ع : - است .
( 4 ) . ج : شيمة .
( 5 ) . ج : - و .
( 6 ) . ج : اصحاب .
( 7 ) . ع : - حق .
( 8 ) . ج : - بعد .
( 9 ) . ج : بثلاثته .